tag:blogger.com,1999:blog-38798107717531712652012-02-16T20:32:17.473-08:00ဓမၼ၀ိဟာရီ ဆရာေတာ္ရွင္ဥာဏေျပာျပသည့္ လူသားဆန္ေသာ ဗုဒၶဘုရားအေႀကာင္းသယံ၀သီnoreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-16868074153438957512007-09-05T02:06:00.000-07:002007-09-05T02:22:57.021-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီဥဒါန္းလုပ္ၿပီးေနာက္ အၿပန္အားၿဖင့္ ဆင္ၿခင္ၿပန္တယ္။ လြန္က်ဴးမႈ ခပ္သိမ္းရဲ႕ အလားအလာ မေကာင္းပံု၊ မလိုလားအပ္ပံုႏွင့္ အႏွစ္မဲ့ပံုေတြကို သိတဲ့သူဟာ သိတာေၾကာင့္ မလြန္က်ဴးဘူး။ မက်ဴးလို႔ ဥာဥ္မကပ္၊ မကပ္လို႔ ဥာဥ္ႏွင့္သိတဲ့ စိတ္ေတြ ကိုယ္ေတြမၿဖစ္၊ မၿဖစ္လို႔ မ်က္စိ၊ နားစတဲ႔ အာရုံခံအဂၤါၤေတြ မေပၚ၊ မေပၚလို႔ အာရုံေတြကို မေတြ႔၊ မေတြ႔လို႔ မခံစားရ၊ မခံစားရလို႔ ထပ္က်ဴးလြန္ခ်င္တာ မၿဖစ္၊ မၿဖစ္လို႔ ဒုကၡမၿဖစ္ စတာေတြမၿဖစ္ဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္။ လူဟာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုးလႈပ္ရွားမႈ က်ဴးလြန္ခ်က္ရဲ့ အလားအလာေကာင္း မရွိပံု၊ လိုလားစရာမရွိပံုနဲ႔ အႏွစ္သာရ ဆိတ္သုဥ္းေနပံုေတြကို သိေတာ့ မလြန္က်ဴးေတာ့ဘူး။ မက်ဴးလြန္ေတာ့ ဥာဥ္မကပ္ေတာ့ပဲ ဒုကၡအၿဖစ္ ၿငိမ္းတာပဲ။<br /><br />ဒီလုိဆင္ၿခင္မိေတာ့လည္း ဥဒါန္းတစ္ခု ေနာက္ထပ္လုပ္မိၿပန္တယ္။ ဒီဥဒါန္းကေတာ့...<br /><br /></div><span style="font-style: italic;">ယဒါဟေ၀ ပါတုဘ၀ႏၲိဓမၼာ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">အာတာပိေတနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">အထႆ ကခါၤ ၀ပၸယႏၲိသဗၺာ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">ယေတာခယံ ပစၥယာနံ အေ၀ဒိ။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">“စ်ာန္ရေအာင္ အားထုတ္ထားတဲ့ ရဟႏၲာဟာ </span><br /><span style="font-style: italic;">တရားေတြထင္လာတဲ့ တစ္ခ်ိန္မွာ<br />အေၾကာင္းတရားေတြ ကုန္ေနတာ သိတာေၾကာင့္ </span><br /><span style="font-style: italic;">အဲဒီ ကုန္ေနခ်က္ေတြမွာလည္း “ဟိုလိုေၾကာင့္လား၊ ဒီလိုေၾကာင့္လား” ယံုမွားခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္”</span>လို႔ပဲ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီအခ်က္ေတြကို အထပ္ထပ္တြဲစပ္ၿပီး ဆင္ျခင္ၿပန္တယ္။ လြန္က်ဴးမႈရဲ့ အက်ိဳးယုတ္တာ မသိလို႔ လြန္က်ဴးတာ။ လြန္က်ဴးမႈရဲ့ အက်ိဳးယုတ္တာသိေတာ့ မလြန္က်ဴးဘူး။ လြန္က်ဴးလို႔ ဥာဥ္ကပ္တာ မလြန္က်ဴးယင္ ဥာဥ္မကပ္ဘူး။ ဥာဥ္ကပ္လို႔ စိတ္လက္ေပၚတာ ။ ဥာဥ္မကပ္ယင္ စိတ္လက္မေပၚဘူး ။ စိတ္လက္ေပၚလို႔ မ်က္စိ စတာေတြေပါက္လို႔ အာရုံေတြကို ေတြ႔တာ၊ မေပါက္ယင္ အာရုံေတြ မေတြ႔ဘူး။ အာရုံေတြ ေတြ႔လို႔ ခံစားမႈၿဖစ္တာ ၊အာရုံေတြ မေတြ႕ရင္ ခံစားမႈေတြ မၿဖစ္ဘူး ။ ခံစားမႈၿဖစ္လို႔ လြန္က်ဴးလုပ္ခ်င္ စတာေတြ ၿဖစ္တာ ၊ ခံစားမႈ မၿဖစ္ရင္ လြန္က်ဴးလုပ္ခ်င္မႈ စတာေတြ မၿဖစ္ဘူး။ လြန္က်ဴးခ်င္မႈ စတာေတြၿဖစ္လို႔ ေသာကပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆ ဥပါယာသေတြ ၿဖစ္ၿပီး ဒုကၡတံုးၾကီး ၿဖစ္တာ။ လြန္က်ဴးခ်င္မႈစတာေတြ မၿဖစ္ယင္ ေသာက အစရွိတာေတြ မၿဖစ္ပဲ သေဘာဓမၼေတြပဲ ၿဖစ္မွာလို႔ပဲ။<br /></div><br />ဒီလို ဆင္ၿခင္မိၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခါထပ္ၿပီး ဥဒါန္းတစ္ခု လုပ္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ့...<br /><br /><span style="font-style: italic;">ယဒါဟေ၀ပါတု ဘ၀ႏိၲဓမၼာ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">အာတာပိေနာ စ်ာယေတာၿဗဟၼဏႆ ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">၀ိဓူပယံ တိ႒တိ မာရေသနံ၊ </span><br /><span style="font-style: italic;">သူရိေယာ၀ ၿသဘာသယ မႏၲလိကံၡ။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">“စ်ာန္ရေအာင္ အားထုတ္ထားတဲ့ ရဟႏၲာဟာ </span><br /><span style="font-style: italic;">တရားေတြထင္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ </span><br /><span style="font-style: italic;">ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး လင္းေနေစတဲ့ ေနမင္းအလား </span><br /><span style="font-style: italic;">မာရ္စစ္သည္ေတြရဲ႕ အခိုးကင္းၿပီး လင္းေနတယ္”</span>လို႔ပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-1686807415343895751?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-78594519325236458572007-09-05T01:57:00.000-07:002007-09-05T02:23:38.329-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ရၿပီးတဲ့ ဥတၱရိ မႏုႆဓမၼကို အထပ္ထပ္ဆင္ျခင္</span><br /><div style="text-align: justify;">ဘုရားဟာေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုးအရာကို သိၿပီးေနာက္ ဒီတရားရဲ့ အက်ိဳးမ်ားကို အခ်ိန္နဲ႔ အမွ်ၿဖန္႔က်က္ပြားမ်ား ေနတယ္။ ေလာကဟာ မိမိလြန္က်ဴးမႈကို ေကာင္းထင္တယ္။ ထင္လို႔ လြန္က်ဴးမႈလုပ္တယ္။ လုပ္လို႔ လြန္က်ဴးဥာဥ္ကပ္တယ္။ ဒီဥာဥ္ေၾကာင့္ ဥာဥ္နဲ႔ညီတဲ့ စိတ္အသစ္ ကိုယ္အသစ္ ၿဖစ္တယ္။ ဒီအၿဖစ္ေၾကာင့္ပဲ မ်က္စိ၊ နားအစရွိတဲ႔ အာရုံခံအဂၤါ ေပါက္တယ္။ ေပါက္လို႔လြန္က်ဴးမႈကို ေကာင္းထင္ၿပီး ထပ္လြန္က်ဴးခ်င္တာ ၿဖစ္တယ္။ လူ႔ေလာကဟာ လြန္က်ဴးမိတာ တစ္ခုခုကို ၿပဳမိရင္ ဒီလြန္က်ဴးမႈ ၀ဲႀသဃက လႊဲမထြက္ႏိုင္ေတာ့ပါကလား။ လြန္က်ဴးမႈကို အေကာင္းထင္ လြန္က်ဴး ၊ လြန္က်ဴးစရာၿဖစ္ၿပီး ခံစား၊ တၿခားကို သူဘာမွ မသိမၿမင္ေတာ့ပါကလား၊ လြန္က်ဴးမႈကိုယ္တိုင္က စိတၱဇမႈ ၿဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္မွာ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း သက္၀င္မႈ ၿဖစ္ေတာ့မလဲေပါ့။ လူဟာ ကိုယ့္ ကိုယ္၊ႏႈတ္ ၊ႏွလံုး တစ္ခုခုလႈပ္ရွားခ်က္ကို မွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတာ သိႏိုင္တဲ့အၿဖစ္ မရွိၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သိတယ္ဆိုတာ ဆင္ၿခင္မွ ၿဖစ္တယ္။ ဆင္ၿခင္တဲ့စိတ္က အစြဲ၀င္ေနၿပီ ဆိုရင္ အမွန္ကို ၿမင္တာထက္ အစြဲကၿပတာကို ၿမင္ရေတာ့မွာေပါ့။ လူဟာ ဒီေလာက္လြဲလာၿပီဆိုရင္ ဒုကၡအၿဖစ္ဟာ ၀င္ရၿပီပဲ။ အသက္မ၀င္တဲ့ အၿဖစ္လည္း ရရၿပီေပါ့။ ဒီေတာ့ ဒါေတြရဲ႕အေၾကာင္းဟာ ရွင္းေနၿပီ။ နတ္လိုလုိ၊ ဓါတ္လုိလို၊ နကၡတ္လိုလို သံသယေတြဘာၿဖစ္စရာ ရွိေသးေတာ့သလဲ။ ဒါကို ဘုရားရွင္က ဥဒါန္းလုပ္ထားတာ ရွိတယ္။<br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားၿဖစ္စ ဥဒါန္းမ်ား</span><br /><span style="font-style: italic;">ယဒါဟေ၀ ပါတုဘ၀ႏိၲဓမၼာ<br /></span><span style="font-style: italic;">အာတာပီေနာ စ်ာယေတာၿဗဟၼဏႆ၊ </span><span style="font-style: italic;"><br />အထႆကခါၤ ၀ပၸယႏိၲသဗၺာ၊ </span><span style="font-style: italic;"><br />ယေတာ ပဇာနာတိ သေဟတုဓမံၼ။<br /><br />“စ်ာန္ရေအာင္ အားထုတ္ထားတဲ့ ရဟႏၲာဟာ </span><span style="font-style: italic;"><br />တရားေတြထင္ရွားလာတဲ့ တစ္ခ်ိန္မွာ </span><span style="font-style: italic;"><br />အေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ပြားတာေတြ သိတာေၾကာင့္ </span><span style="font-style: italic;"><br />အဲဒီၿဖစ္ပြားခ်က္ေတြမွာ ယံုမွားေတြ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္”</span>လို႔ပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-7859451932523645857?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-20446299426252670462007-09-05T01:48:00.000-07:002007-09-05T01:54:49.185-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">သူရွာေဖြတဲ့ နိေရာဓမ်က္ေမွာက္ၿပဳၿပီ</span><br /><div style="text-align: justify;">ကံေၾကာင့္ၿဖစ္တာမဟုတဲ့ ခႏၶာဟာ အစြဲခႏၶာမဟုတ္တဲ့ အႏုပါဒါနကၡႏၶာပဲ။ ဒီအႏုပါဒါနကၡႏၶာဟာ အဲဒီခႏၶာ ပိုင္ဆိုင္သူကို လန္းဆန္းတက္ၾကြ ရွင္သန္ေနေစတယ္။ လန္းဆန္းတက္ၾကြ ရွင္သန္ေနမႈဟာ လြတ္လပ္သူရဲ့ လကၡဏာတစ္ခ်က္ပဲ။ သိဒၶတၳဟာ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုးကို ေရာက္တဲ့အသိဥာဏ္ေပါက္သူ ၿဖစ္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အသက္ ၃၅ ႏွစ္ၿပည့္တဲ့ ေန႔ပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူဟာ ဗုဒၶအၿဖစ္ ၀န္ခံႏိုင္သူၿဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ဘုရားၿဖစ္တယ္ေပါ့။ ဘုရားၿဖစ္စမွာပဲ ဥဒါန္းစကားတစ္ခု ၿဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ စကားကေတာ့....<br /></div> <br /> <span style="font-style: italic;">အေနက ဇာတိ သံသာရံ သႏၶာ၀ိႆံ အနိဗိၺသံ၊</span><br /><span style="font-style: italic;">ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၲာ ဒုကၡာ ဇာတိ ပုနပၸဳနံ၊</span><br /> <span style="font-style: italic;">ဂဟကာရက, ဒိေဌာသိ ပုနေဂဟံ နကာဟသိ၊</span><br /><span style="font-style: italic;">သဗၺာ ေတ ဖာသုကာ ဘဂါၢ ဂဟကူဋံ၀ိသခၤတံ၊</span><br /><span style="font-style: italic;">၀ိသခါၤရဂတံ စိတံၱ တဏွာနံ ခယမဇၩဂါ။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ဒုကၡအၿဖစ္ေတြ အထပ္ထပ္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဒုကၡအိမ္ေဆာက္သမားကို ရွာေဖြေနတဲ့ ငါဟာ ဒုကၡအၿဖစ္အမ်ားအၿပားထဲမွာပဲ မၿပတ္မၿပတ္ ေၿပးသြားေနရတယ္။ </span><br /> <span style="font-style: italic;">အိမ္ေဆာက္သမားကို အခုေတြ႔ၿပီ။ ေနာက္ထပ္အိမ္ေဆာက္မခံေတာ့ဘူး။ </span><br /> <span style="font-style: italic;">အၿခင္ယနယ္ အားလံုးကုိ ဖ်က္ၿပီး အိမ္ေခါင္ အၿဖစ္မခံေတာ့ဘူး။ </span><br /> <span style="font-style: italic;">စိတ္ဟာ ကံအၿဖစ္ေရာက္တာ မရွိေတာ့ပဲ တဏွာကုန္ရာ ေရာက္ခဲ့ၿပီလို႔ပဲ။</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒါဟာ ဥဒါန္းလို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း သူ႔စိတ္မွာ ၿဖစ္ပြားခ်က္ဟာ စိတ္မွာ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ႏႈတ္အထက္ဆီ တက္လာတဲ့ စကားေပါ့။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-2044629942625267046?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-75385174426791922192007-09-05T01:39:00.000-07:002007-09-05T01:55:06.317-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိအဘိညာဥ္ေပါက္</span><br />ဒီစ်ာန္တရားေတြကို အထပ္ထပ္ပြားေနတဲ႔ သိဒၶတၴရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆနဲ႔ စပ္တဲ့အပိုင္းမွာ အလြန္ခြၽန္ၿမ ထက္ၿမက္တယ္။ လက္ငင္းၿပစ္မွားေနတဲ့ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆရဲ့ လကၡဏာမ်ားကို သိရု႔မွ်မက အတိတ္ကၿဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆနဲ႔ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆကို ေၾကာင္းရင္းခံၿပီး ၿဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကံသခၤါရမ်ားရဲ့ လကၡဏာမ်ားကိုပင္ အလြယ္တကူ ထင္ႏိုင္တဲ့အၿဖစ္ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ နီးနီးအတိတ္သာမက အလြန္ေ၀းလံလွတဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္ အတိတ္အထိ အားလံုးကို လက္၀ါးေပၚတင္ၿပီး ၿမင္ရသလို ၿဖစ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၴဟာ နီးေ၀းမဟူ အတိတ္က ၿပဳလုပ္ခဲ့ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္လာႏိုင္တဲ့အခါ အတိတ္က ေနခဲ့ဘူးတဲ့ ခႏၶာလို႔ ဆိုရတဲ့ ရုပ္အစု ေ၀ဒနာ သညာ ၊သခါၤရ ၀ိညာဥ္အစုေတြကို ၿပန္လည္ေအာက္ေမ့ႏိုင္သူ ၿဖစ္လာတယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဒီလိုေရွးက ေနခဲ့ဖူးတာေတြ ၿပန္လည္ ေအာက္ေမ့ႏိုင္တဲ့ အသဥာဏ္ရတာအတြက္ အားတက္ရႊင္လန္းမႈမ်ား ဆထက္ ထမ္းပိုးတိုးလို႔ ၿဖစ္ရတယ္။ သူရွာေဖြခဲ့တဲ့ ူအုိမင္းမစြမ္းၿဖစ္မႈ အစစေတြရဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ယထာဘူတာက်က် သိစၿပဳလာတာ ေၾကာင့္ၿဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဥ္ေပါက္</span><br />အစြဲအလန္းဆိုတဲ့အရာေတြဟာ လူမွာမရွိတာ မဟုတ္ေပမယ့္ လူမွာရွိတဲ့ လူက မသိရတဲ့အရာေတြ ၿဖစ္ေနတာကို သိဒၶတၳေဖာ္လာႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ အတိတ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ခႏၶာေတြဟာ ဒီၿဖစ္တည္ တည္ေဆာက္တဲ့ ခႏၶာေတြနဲ႔ ပံုတူေတြ ၿဖစ္ေနတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာ တည္ေဆာက္တာဟာ အတိတ္ခႏၶာအစြဲနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ခႏၶာဟာ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာတည္ေဆာက္သူ စိတ္ထဲမွာ ေပၚေပၚလြင္လြင္ ထင္မေနတာ့ဘူးလို ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါကို သိဒၶတၳ ေကာင္းေကာင္းၿမင္သြားၿပီ ။ အတိတ္က ေနဖူးတဲ့ ခႏၶာအေပၚမွာ တက္စြန္းတဲ့အစြန္းဟာ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့အၿဖစ္ နာဖ်ားမက်န္းတဲ့အၿဖစ္ အသက္မ၀င္ မရွင္မသန္တဲ့ အၿဖစ္ဆိုတဲ့ အို၊ နာ၊ ေသ၊ အၿဖစ္ေတြၿဖစ္တာပဲ။ သိဒၶတၳဟာ လူေတြမွာ ၿဖစ္ပြားေနတဲ့ အို၊ နာ၊ ေသအၿဖစ္ေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ သိၿမင္သူအၿဖစ္ အသိဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ နတ္မ်က္စိဆိုတာ ရသူပမာ အသိၿဖစ္ပြားေတာ့တာပဲ။</div><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အာသ၀ကၡယအဘိညာဥ္ေပါက္</span><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေတာ့ သိဒၶတၳဟာ ပစၥဳပၸန္မွာ ၿဖစ္ပြားတဲ့ ခႏၶာမ်ားအပၚမွာ အလားအလာ မေကာင္းပံု အစရွိတဲ့ လကၡဏာေတြကို ၿမင္တာဆိုေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အတိတ္ခႏၶာအၿဖစ္ တည္ရွိရမယ့္ ဒီပစၥဳပၸန္ခႏၶာအေပၚမွာ အတက္အစြန္း ကင္းသြားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ ခႏၶာဟာ အခု ပစၥဳပၸန္ခႏၶာဆီက အစြဲယိုစီးမႈက ကင္းလြတ္တဲ့ ခႏၶာပဲၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ခႏၶာဟာ ကံေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ခႏၶာပဲဆိုတဲ့ ဥပါဒါနကၡႏၶာ မဟုတ္ေတာ့တာ ၿဖစ္တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-7538517442679192219?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-40695313035662085762007-09-05T01:20:00.000-07:002007-09-05T01:39:27.840-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">မဇၩိ မပဋိပါဒါရဲ႕ လမ္းစေတြ႕</span><br />သိဒၶတၴရဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ အထူးလန္းဆန္းေနတယ္။ အားအင္ေတြလည္း အၿပည့္ရွိလာတယ္။ ငါ့မွာက်င့္စရာ တရားမရွိဘူးဆိုတာ ဘယ္မွာ ၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ။ ငါငယ္စဥ္က ငါ့ဖခင္ လယ္ထြန္မဂၤလာလုပ္ရာ ငါ့ကိုေခၚသြားတယ္လို႔ ငါသိရတယ္။ ငါ့အထိန္းေတြဟာ ငါ့ကို သေၿပပင္ရိပ္မွာ သိပ္ၿပီး ဖခင္လယ္ထြန္ရာကို သြားေငးေနၾကတာ ငါ့ကို ေမ့ေနၾကတယ္။ သတိရလို႔ ၾကည့္တဲ႔အခါမွာ ငါ့သိပ္တဲ့ေနရာက သစ္ပင္ရိပ္က ခြာသြားၿပီ ။ ဒီအၿဖစ္မွာ ၾကည္စင္စြာ ရွိတဲ႔ ငါ့ကိုေတြ႔ရၿပီး ငါ့ဖခင္ကိုယ္တုိင္ ငါ့ကို ခ်ီးမြမ္း ေထာမနာမႈ လုပ္တယ္လို႔ သိရတယ္။ လသားအရြယ္သာရွိေသးတဲ႔ ငါ့ကို ဖခင္က ဘာေၾကာင့္ ေထာမနာ ၀ႏၵနာစကား ဆုိရသလဲ။ အငိုယို မဆိုးဆာတာေၾကာင့္ပဲ။ မဆိုးဆာတာဟာ အလိုမၾကီးတာရဲ႕ လကၡဏာၿဖစ္တယ္။ လသားအရြယ္ ကေလးငယ္ကုိေတာင္ အလိုအမ်က္မဲ့မႈဟာ ေထာမနာ၀ႏၵနာ ၿဖစ္ေစႏိုင္တယ္ ဆိုရင္လို႔ သိဒၶတၳက ဆက္ေတြးတယ္။ ငါဟာ ပက္လက္သာ အိပ္တတ္ေသးတဲ႔ အရြယ္မဟုတ္ဘူး ။ ေၿပာတတ္ ၊ဆိုတတ္၊ သြားတတ္၊ လာတတ္၊ စဥ္းစားေတြးေတာမႈေတြ ေတာင္လုပ္တတ္သူပဲ ။ ငါက အလိုနဲ႔ အမ်က္ၿဖစ္တဲ႔ အဘိဇၩာ နဲ႔ ေဒါမနႆကို ခြာၿပီးေနႏိုင္ရင္ အမွန္ပဲ အဖိုးမ်ားစြာ တန္စရာရွိတယ္။ ဒါကို ငါက်င့္ ရမွာပဲ။ ဒါကို သိဒၶတၳက ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဓမၼာႏုဓမၼပဋိပတ္က်င့္ၿပီ</span><br />သိဒၶတၳဟာ သူ႔ကိုယ္ကာယ လႈပ္ရွားရမ်ားကို လႈပ္ရွားလုပ္ကိုင္တယ္။ အဲဒီ လႈပ္ရွားမႈတစ္ခုမွ အဟန္႔အတား အခ်ိဳးအဖ်က္မလုပ္ဘူး။ အဲဒီလို ေနထိုင္မႈတိုင္းမွာ အဘိဇၩာနဲ႔ ေဒါမနႆမ်ား ပါ၀င္သလား သတိထားၿပီး ပါ၀င္တယ္ဆိုရင္ သူ႔ရဲ့ မေကာင္းပံုကို ဆင္ၿခင္ကာ သူ႔ကို အေပ်ာက္ေဖ်ာက္ပစ္တယ္။ ထိုင္တာ ၊ထတာ၊ ရပ္တာ၊ သြားတာနဲ႔ စားတာ ၊စြန္႔တာ မက်န္အားလံုးမွာလည္း ဒီအတိုင္း လုပ္တယ္။ ေလသြင္း ၊ေလထုတ္ ၿဖစ္တဲ့အသက္ရႈတာ ရႈိက္တာမွာပင္ ဒီအတိုင္း လုပ္တယ္။ တစံုတရာ ခံစားမႈၿဖစ္တယ္ဆိုလည္း ဒီအတိုင္းပဲ လုပ္တယ္။ အေကာင္းခံစားခ်က္ အဆိုးခံစားခ်က္ အစစခံစားခ်က္မ်ား ၿဖစ္ပြားစဥ္မွာလည္း အဘိဇၩာ နဲ႔ ေဒါမနႆကို ေဖ်ာက္ဖ်က္တယ္။ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ေတြကိုလည္း ဘာကိုမွ အခ်ိဳးအဖ်က္ အဟန္႔အတား မလုပ္ဘူး။ က်ည္းက်ည္းက်ယ္က်ယ္ ဘယ္စိတ္ကူးမဆိုတိုင္းမွာလည္း အဘိဇၩာနဲ႔ ေဒါမနႆကိုပဲ ေဖ်ာက္တယ္။ သေဘာတရားတရပ္ရပ္တိုင္းမွာလည္း ဒီလုိပဲ ဘယ္သေဘာတရားကိုမွ အဟန္႔အတား မလုပ္ဘူး။ အဲဒီ သေဘာတရားတိုင္းမွာ ပါ၀င္လာတဲ့ အဘိဇၩာနဲ႔ ေဒါမနႆကို သိေအာင္လုပ္၊ အၿပစ္ၿမင္ၿပီး ပယ္ေဖ်ာက္တာကို လုပ္တာပဲ။ သိဒၶတၴဟာ ဒီလုပ္ရလို႔ မပင္ပန္းရံုမွ်မက ကိုယ္ေရကုိယ္သားပင္ မွ်တၾကည္လင္လာတာ ေတြၿဖစ္ၾကတယ္။ ဒီအဘိဇၩာ ေဒါမနႆ သေဘာေတြရဲ့ အၿဖစ္ခံရသူမ်ား အလားအလာ မေကာင္းတဲ႔ လကၡဏာ၊ လိုလားစရာ မေကာင္းတဲ႔ လကၡဏာ၊ အႏွစ္သာရဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ လကၡဏာ၊ ဒီလကၡဏာ ေတြကို စ်ာန္၀င္စားတဲ႔အထိ အထပ္ထပ္ ဆင္ၿခင္မႈေတြ လုပ္ေနတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">လကၡာဏူပနိဇၩာနစ်ာန္၀င္</span><br />အဘိဇၩာ သို႔မဟုတ္ ေဒါမနႆ သို႔မဟုတ္ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆတို႔ေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုး အမႈတစ္ခုခု ဒါေတြေပၚမွာ မွတ္သားစရာအၿဖစ္ ၿဖစ္ရတဲ့ အလားအလာ မေကာင္းပံု သို႔မဟုတ္ လိုလားစရာ မေကာင္းပံု သို႔မဟုတ္ အႏွစ္သာရ ဆိတ္သုဥ္းပံု အာရု႔ံမ်ားမွာ သူ႔စိတ္ကို တင္ေပးတယ္။ သံုးသပ္တယ္။ ဒီအသိအၿမင္ေပၚမွာ ႏွစ္သက္တယ္။ ခ်မ္းသာတယ္။ အဲဒါေတြမွာပဲ စိတ္ဟာ စုေနတယ္။ သိဒၶတၴဟာ ဒါေတြကုိ အစအဆံုး အထပ္ထပ္ ၀င္စားတယ္။ ၾကိမ္ဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ ဒါေတြကို သံုးသပ္ဖို႔ပင္ မလိုေတာ့ပဲ ႏွစ္သိမ့္ခ်မ္းေၿမ႔ စူးစိုက္ေနတာကို ၀င္စားတယ္။ ဒါကို၀င္စားဖန္မ်ားလာတဲ့ အခါ ႏွစ္သိမ့္မႈပင္ မပါေတာ့ပဲ ခ်မ္းေၿမ႔ စူးစိုက္မႈကိုပဲ ၀င္စားလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး၌ ခ်မ္းေၿမ႔ မႈကိုပင္ ခြာထုတ္ၿပီး ၿပည့္၀စူးစိုက္မႈကိုပဲ ၀င္စားေနေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိအဘိညာဥ္ေပါက္</span><br />ဒီစ်ာန္တရားေတြကို အထပ္ထပ္ပြားေနတဲ႔ သိဒၶတၴရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆနဲ႔ စပ္တဲ့အပိုင္းမွာ အလြန္ခြၽန္ၿမ ထက္ၿမက္တယ္။ လက္ငင္းၿပစ္မွားေနတဲ့ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆရဲ့ လကၡဏာမ်ားကို သိရု႔မွ်မက အတိတ္ကၿဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆနဲ႔ အဘိဇၩာ ေဒါမနႆကို ေၾကာင္းရင္းခံၿပီး ၿဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကံသခၤါရမ်ားရဲ့ လကၡဏာမ်ားကိုပင္ အလြယ္တကူ ထင္ႏိုင္တဲ့အၿဖစ္ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ နီးနီးအတိတ္သာမက အလြန္ေ၀းလံလွတဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္ အတိတ္အထိ အားလံုးကို လက္၀ါးေပၚတင္ၿပီး ၿမင္ရသလို ၿဖစ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၴဟာ နီးေ၀းမဟူ အတိတ္က ၿပဳလုပ္ခဲ့ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္လာႏိုင္တဲ့အခါ အတိတ္က ေနခဲ့ဘူးတဲ့ ခႏၶာလို႔ ဆိုရတဲ့ ရုပ္အစု ေ၀ဒနာ သညာ ၊သခါၤရ ၀ိညာဥ္အစုေတြကို ၿပန္လည္ေအာက္ေမ့ႏိုင္သူ ၿဖစ္လာတယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဒီလိုေရွးက ေနခဲ့ဖူးတာေတြ ၿပန္လည္ ေအာက္ေမ့ႏိုင္တဲ့ အသဥာဏ္ရတာအတြက္ အားတက္ရႊင္လန္းမႈမ်ား ဆထက္ ထမ္းပိုးတိုးလို႔ ၿဖစ္ရတယ္။ သူရွာေဖြခဲ့တဲ့ ူအုိမင္းမစြမ္းၿဖစ္မႈ အစစေတြရဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ယထာဘူတာက်က် သိစၿပဳလာတာ ေၾကာင့္ၿဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဥ္ေပါက္</span><br />အစြဲအလန္းဆိုတဲ့အရာေတြဟာ လူမွာမရွိတာ မဟုတ္ေပမယ့္ လူမွာရွိတဲ့ လူက မသိရတဲ့အရာေတြ ၿဖစ္ေနတာကို သိဒၶတၳေဖာ္လာႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ အတိတ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ခႏၶာေတြဟာ ဒီၿဖစ္တည္ တည္ေဆာက္တဲ့ ခႏၶာေတြနဲ႔ ပံုတူေတြ ၿဖစ္ေနတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာ တည္ေဆာက္တာဟာ အတိတ္ခႏၶာအစြဲနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ခႏၶာဟာ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာတည္ေဆာက္သူ စိတ္ထဲမွာ ေပၚေပၚလြင္လြင္ ထင္မေနတာ့ဘူးလို ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါကို သိဒၶတၳ ေကာင္းေကာင္းၿမင္သြားၿပီ ။ အတိတ္က ေနဖူးတဲ့ ခႏၶာအေပၚမွာ တက္စြန္းတဲ့အစြန္းဟာ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့အၿဖစ္ နာဖ်ားမက်န္းတဲ့အၿဖစ္ အသက္မ၀င္ မရွင္မသန္တဲ့ အၿဖစ္ဆိုတဲ့ အို၊ နာ၊ ေသ၊ အၿဖစ္ေတြၿဖစ္တာပဲ။ သိဒၶတၳဟာ လူေတြမွာ ၿဖစ္ပြားေနတဲ့ အို၊ နာ၊ ေသအၿဖစ္ေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ သိၿမင္သူအၿဖစ္ အသိဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ နတ္မ်က္စိဆိုတာ ရသူပမာ အသိၿဖစ္ပြားေတာ့တာပဲ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-4069531303566208576?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-42826509276293728372007-09-05T01:10:00.000-07:002007-09-05T01:26:09.247-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">သိဒၶတၳကို ပဥၥ၀ဂ္တို႔စြန္႔ခြာၿပီ</span><br />သိဒၶတၳက ၿငင္းပါတယ္။ ဒီလုိဆိုရင္ သင္လြတ္ေၿမာက္တဲ့အခါ သူ႔ကိုလည္းေၿပာေပးပါလို႔ ဘုရင္က ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ သိဒၶတၳဟာ အသားအေရ ၿဖိဳးၿပည့္ၿပီး အေရာင္အဆင္းလည္း ၀င္း၀ါလာပါတယ္။ ပဥၥ၀ဂ္ေတြက ဒို႔အယူအဆ အမွန္ၿဖစ္ၿပီ။ ဒီလိုသူ႔ကို ၿပဳစုေနလို႔ ဒို႔ဘာမွ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီကသြားၾကမယ္ဆိုၿပီး မိဂဒါဘက္ထြက္သြားၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">သိဒၶတၳ နတ္ထမင္းစား</span><br />သိဒၶတၳလည္း ဆိတ္ေက်ာင္းေညာင္ပင္ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနလိုက္တယ္။ မိုးေသာက္ယံ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ ေညာင္ပင္ကို လာေရာက္ပူေဇာ္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး လွဴဒါန္းသြားတဲ့ ဆြမ္းကိုစားရတယ္။ အမ်ိဳးသမီးက ေညာင္ပင္ေစာင့္နတ္အၿဖစ္ လွဴသြားဟန္ရွိတယ္။ ေတာထဲေရာက္မွ မစားရဘူးေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ နတ္ဆြမ္းပဲ။ ဒီဆြမ္းစားရတာဟာ စိတ္လက္ၾကည္ရႊင္ လန္းဆန္းမႈေတြ ပိုၿဖစ္ရတယ္။<br /><br />ဆြမ္းစားၿပီး ေနရဥၥရာၿမစ္ကေလးေဘးက ခြာလာခဲ့ေတာ့ ၿမက္ရိတ္သမား တစ္ဦးစီက ၿမက္ဆုပ္အခ်ိဳ႕ကို အလွဴခံလာခဲ့တယ္။ ေဗာဓိ ေညာင္ပင္ေအာက္သြားၿပီး ၿမက္ပင္ေတြနဲ႔ ေနရာကေလးလုပ္ၿပီး တရားရွာ မဆံုးသမွ် ဒီက မေရႊ႔ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဒီလိုဆံုးၿဖတ္ေပမယ့္ တရားဟာ ဘာလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ သိေအာင္ ဘယ္လို ရွာရမယ္ဆိုတာေတာင္ မသိၿဖစ္ေနရတယ္။ တရားေတြ ရွာလာခဲ့တာလည္း ကုန္ၿပီ။ အဲဒီ တရားေတြကလည္း သူ႔ဆႏၵကို နည္းနည္းမွ မၿဖည့္ႏိုင္ၾက။ ဒီတရားေတြအတြက္ ေပးခဲ့ရတာက တိုင္းၿပည္နဲ႔ ထီးနန္း။ အခု သူရေနတာက သစ္ပင္ေအာက္က ၿမက္ခင္းေပၚမွာ။ ဒါေတြ သူ႔အေတြးအစဥ္မွာ မ၀င္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ ၿဖစ္လာတယ္။ နိဂုံးခ်ဳပ္ေတာ့ သူ ဘယ္သြားေနတာလဲ၊ သူ ဘာကို ရေနတာလဲ။ ဒါအတြက္ အေၿဖေတြက ရင္မေအးစရာေတြပဲ။ သိဒၶတၳစိတ္ေတြ လႈပ္လွက္ခတ္ေနတယ္။</div><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">သိဒၶတၳစိတ္ဓါတ္က်</span><br /><div style="text-align: justify;">လူ႔ေလာကရဲ့ စနစ္အသစ္တည္ေဆာက္ဖို႔မွာ သူဟာ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿပင္ဘက္က ေညာင္ပင္ေအာက္ ၿမက္ပင္ေပၚမွာ ေနရတဲ့အၿဖစ္ ေရာက္ၿပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ တိုင္းၿပည္နဲ႔ ထီးနန္းလက္ရွိၿဖစ္ရင္ ဒီထက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္ ဖန္တီးႏိုင္မလား။ ဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ မဟုတ္ေသးဘူး ဆိုရင္ မဟုတ္ပံုကို ဘာနဲ႔ ၿပမလဲ။ ေလွၿပိဳင္ပြဲမွာ ကိုယ့္ဘက္ကိုယံုၿပီး ခုန္ဆင္းေလာင္းလိုက္တာ ကိုယ့္ဘက္က ရံႈးေတာ့ ခုန္ဆင္ၿပီးေပးရလုိ႔ ကိုယ္ပိုင္ဘာမွ မရွိသူထက္ ဆိုးတဲ့အၿဖစ္မ်ိုး ၾကံဳေနရတာကို သိဒၶတၴ ခံစားေနရတယ္။ သိဒၶတၴၿမင္ကြင္းမွာ ၿမင္ေနရတာေတြက ဖိလိုက္စီးလိုက္ ႏွိပ္စက္လိုက္ေတာ့မွာလိုလို ၾကားရတဲ့ အသံေတြကလည္း ၿမင္ရတာနဲ႔ တစ္ထပ္ထဲပဲ။ ဒါေတြဟာ ငါ့မွာ ဘာေတြ ၿဖစ္ေနတာလဲ။ ငါဟာ သူတို႔ရဲ့ ၀ိုင္း၀န္းဖ်က္ဆီးတာ ခံရေတာ့မွာလား။<br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဟိနမာန္ကို ေအာင္ၿမင္</span><br /><div style="text-align: justify;">ဒီလိုခံရေအာင္ ငါက မမွန္ဘူးလား။ ငါလုပ္သမွ်ေတြဟာ ဒီမဟာပထ၀ီ ေၿမၾကီးေပၚမွာခ်ည္း ၿဖစ္တယ္။ ဒီေၿမၾကီးဟာ ငါ့ရဲ့ တည္ရာပဲ။ ဒီေၿမၾကီး တည္ၿငိမ္သမွ် ငါ့ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ပဏိဓိဟာ မေပ်ာက္မပ်က္ တည္ၿငိမ္တယ္။ ေၿမၾကီးထင္ရွားသလို ငါ့ပဏိဓိဟာ ထင္ရွားတယ္။ ငါဟာ ပဏိဓိ မရွိသူ မဟုတ္ဘူး။ သိဒၶတၳဟာ ေစာက္ထိုးက်သြားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ေကာင္းေကာင္း ၿပန္ဆည္ႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-4282650927629372837?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-15052244196399120312007-09-03T10:05:00.000-07:002007-09-05T00:26:05.722-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အရူပကလြန္ဖို႔ဆင္ျခင္</span><br />လူမွာတကယ္ရွိေနတာက ကိုယ္ရယ္၊ စိတ္ရယ္ပဲ။ ဒါကို လူေတြ အသိအမွတ္ၿပဳေနရတယ္။ ဒါဟာ ေလာကရဲ့ အသိပဲ။ ေလာကအတြက္ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္တဲ့ စနစ္တစ္ခု ထူေထာင္ခ်င္တဲ့ သူက အဲဒီေလာကရဲ့အသိေတြကို လြန္သြားလို႔မၿဖစ္ဘူး။ လြန္သြားရင္ ေလာကမဟုတ္ဘဲ ၿဖစ္သြားမွာပဲ။ ေလာကမဟုတ္တာကို ေလာကက ဘယ္မွာ လက္လွမ္းမွီပါ့မလဲ။ အခုငါရွာေနတဲ့ တရားဟာ ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုးတရား မဟုတ္ဘူး။ ေလာကက လြတ္တဲ့တရားပဲ ၿဖစ္တယ္။ ေလာကက လြတ္တာဟာ ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး မဟုတ္လို႔ပဲ။ ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုးဆိုရင္ ေလာကထဲမွာပဲ ရွိရမွာပဲ ။ ေလာကက လြတ္ရမွာ မဟုတ္ဘူးပဲ။ ေလာကက လြတ္သြားမွေတာ့ ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုးဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ။<br /><br />ဒီေတာ့ ဒီတရားကို ငါစြန္႔လႊတ္မယ္။ ဒီတရားဟာ ေလာကက လြတ္တဲ့တရားပဲ။ ေလာကၾကီးကို ေလာကက လြတ္တဲ့ တရားပြားေပးဖို႔ ဘာအဓိပါၸယ္ရွိမွာလဲ။ ၾကိဳးတပ္တူရိယာက ထြက္လာတဲ့ သာယာတဲ့ အသံဟာ ၾကိဳးေလ်ာ့လို႔လည္း မၿဖစ္၊ ၾကိဳးတင္းလို႔လည္း မၿဖစ္သိလိုပဲ။ ငါလည္းလူကိုလြန္တဲ့ ကိုယ္ေပ်ာက္စိတ္ေပ်ာက္ေတြနဲ႔ လူကလြတ္လပ္မႈ ရွာတာကို ေက်ာခိုင္းေတာ့မယ္လို႔ အဆံုးအၿဖတ္က်လာခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အရူပစြန္႔ၿပီ</span><br />သိဒၶတၳဟာ စားႏိုင္သမွ် အစားအစာကေလးမ်ားကို အစၿပဳ စားၿပီး အားအင္ေမြးၿမဴလာခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳကို အလုပ္အေကြၽးၿပဳစုၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂ္တို႔က ဒါကို အကဲခတ္မိလာၾကတယ္။ သိဒၶတၳဟာ ကမၼ႒ာန္း ေတြကိုေက်ာခိုင္းေနၿပီ လားလို႔ပဲ။ သိဒၶတၳကလည္း လမ္းကေလး ေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္လာႏိုင္တဲ့အခါ ေသနဂ်ာရြာၾကီးဘက္ကို ဆြမ္းခံထြက္လာခဲ့တယ္။ ပဥၥ၀ဂ္တို႔ဟာ ဒါကို မၾကည္ၾကဘူး ။ သိဒၶတၳဟာ တရားကို လက္ေၿမာက္သြားၿပီလို႔ပဲ။ ပဥၥ၀ဂ္တို႔ထင္မယ္ဆိုရင္လည္း ထင္စရာပဲ။ တစ္ေန႔မွာ သိဒၶတၳ ဆြမ္းခံ၀င္ေနတဲ့ ေနရာကို အဲဒီတိုင္းၿပည္ရဲ့ ဘုရင္ၿဖစ္တဲ့ ဗိမိၼသာရ ေရာက္လာတယ္။ ဘုရင္ဟာ သိဒၶတၳကို ေတြ႔တဲ့အခါ အေရးပါတဲ့ စကားေတြေၿပာေနတယ္။ ရဟန္းသင္ဘယ္ကလဲ သင့္အသက္က ငယ္လြန္းေသးတယ္။ ၾကီးသူေတြလုပ္ငန္းကို ဘယ္ေၾကာင့္ လုပ္သလဲ။ အခုမလုပ္ေသးဘဲ သူ႔ၿမိဳ႔လာေနပါလား။ တိုင္ၿပည္တစ္၀က္ကို အုပ္စိုးခြင့္ေပးမယ္ အစစေတြေပါ့။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-1505224419639912031?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-3754648877441004652007-09-03T09:54:00.000-07:002007-09-05T00:23:47.262-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အရူပစ်ာန္ပြား</span><br />သိဒၶတၳဟာ အာရု႔ရုပ္ေတြရဲ့ ၿဒပ္မဲ့အၿမင္ကို ေတြ႔ရတာ အတြက္ အားတက္ေနမိတယ္။ ေလာကရဲ့ စစ္မွန္မႈ အစကို သူေတြ႔ၿပီလို႔ အားရေနမိတယ္။ အာရုံရုပ္ေတြဟာ တကယ္ရွိေနတာ မဟုတ္ပဲ အဲဒီအာရုံ ရုပ္ေတြနဲ႔ ပံုစံေတြကသာ တကယ္ရွိ္ေနတာ ေတြၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အာရံုရုပ္ေတြဟာ စိတ္က ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြေပါ့ ။ မ်က္လွည့္ရုပ္ေတြဟာ မ်က္လွည့္ဆရာက ဖန္ဆင္းထားတာေတြမဟုတ္လား။ ဒီတရားကို သိဒၶတၳက ဆက္ပြားတယ္။ မၾကာမတင္မွာပဲ ဒီတရားရဲ့ ဒုတိယအဆင့္၊ တတိယအဆင့္<br /><br />အထိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ေလာကၾကီးဟာ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အာဠာရဆီမွာ ေလ့လာစရာ ကုန္ခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၳဟာ ဒီထက္ ေရွ႔ကိုလည္း ေလ့လာခ်င္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီက ထြက္ခြါလာခဲ့တယ္။ ေနာက္စခန္းၿဖစ္တဲ့ ဥဒကဆီမွာ ဆက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဥဒကဟာ ဒီတရားရဲ့ အဆံုးကို သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ဘာမွ်မရွိၿခင္းကို သိေနရၿခင္းက အၿမတ္ဆံုးအၿဖစ္ ဆံုးၿဖတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ သိေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဥဒကထံမွ ေလ့လာစရာဆံုးတာနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္စခန္း တစ္ခုမွာေနၿပီး ပြားမ်ားမႈေတြ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳစခန္းမွာ ရွင္ေကာ႑ညအစရွိတဲ့ ငါးဦးစု သူေတာ္စင္မ်ား လာေရာက္ေနထိုင္ၿပီး သိဒၶတၳလုပ္ငန္းမွာ ၿပီးေၿမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးေနၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အရူပစ်ာန္ေၾကာင့္ အစာၿဖတ္</span><br />သိဒၶတၳဟာ အစာစားေသာက္မႈကို ဂရုမထားပဲ ၿဖစ္လာတယ္။ သူေနတဲ့ သစ္ပင္က ေၾကြက်တဲ့ သစ္သီးကိုပဲ စားေတာ့မယ္။ သူ႔လက္တစ္ကမ္းအတြင္း ေၾကြက်တဲ့ သစ္သိီးေလာက္ စားရင္ ေတာ္ၿပီ ။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ သူ႔ပါးစပ္ထဲက်တာမွနဲ႔ လုပ္လာခဲ႔ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆီးသီးေလာက္ပဲစားၿပီး တစ္ခါတစ္ခါမွာ ပဲပိစပ္ၿပဳတ္ေရေလာက္ပဲ ေသာက္စားတဲ႔အထိ ရွိလာၿပီ။ ဒီေတာ့ သိဒၶတၳဟာ ကိုယ္ေရကိုယ္သား ခန္းေၿခာက္လာတယ္။ မ်က္ကြင္းကလည္း ေဟာက္ပက္နဲ႔ေပါ့ ။ ဗိုက္ကလည္း ေက်ာကိုကပ္ေနတယ္။ အသားေရာင္ကလည္း နက္ေၿခာက္လို႔ပဲ။ သိဒၶတၳဟာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးနဲ႔ အၿမတ္ဆံုးဆုိတာမွာပဲ သူ႔စိတ္ကို ထားထားတယ္။ အဲဒီထဲက သူ႔စိတ္ကို ဘယ္မ မသြားေစရဘူး။ သူ႔စိတ္ဟာ ဒီေလာက္သန္႔စင္ေနရင္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သဘာ၀ကို သိတဲ႔ ဥာဏ္ေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ က်င့္ေနတာၾကာၿပီၿဖစ္ေပမယ့္ ဒီဥာဏ္နဲ႔တူတဲ့ အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မေတြ႔ပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူဒီလိုေနရတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေပမယ့္ သူ႔အလိုဆႏၵ မၿပည့္မ၀ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူတရား ရွာေဖြေနတာ သူတစ္ေယာက္ထဲ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေနဖို႔ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အိုမင္းမစြမ္းေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔ ၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ နာဖ်ားမက်န္းၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အသက္မရွင္မသန္ ၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ ဒါေတြအတြက္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သေဘာသဘာ၀ကို ရွာေဖြေနတာသာ ၿဖစ္တယ္။<br /><br />ဒါကိုသိတဲ့ အသိဥာဏ္ကလည္း နည္းနည္းမွ မလင္းမလက္ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အသိဥာဏ္သာ မထြက္တာ အသက္ကေတာ့ ဒီတရားမွာ စေတးရေတာ့မယ့္ အေနမွာ ရွိေနၿပီလို႔ သိဒၶတၳ သိလာတယ္။ တရားကေတာ့ အစြမ္းသတၱိရွိတာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္နဲ႔အတူ တစ္ေလာကလံုးေတာင္ ေပ်ာက္တဲ့အထိရွိခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအတြက္ သူလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီး အို၊ နာ၊ ေသ အၿဖစ္ေတြက လြတ္ဖို႔ပဲ။ ဒီတရားမွာ အေနၾကာတဲ့အခါ ဒီတရားကို အၿပစ္ၿမင္လာတယ္။ တရားဟာ ငါရွာေဖြေနတာထက္ လြန္လာၿပီလား။ ငါရွာေဖြတာက လူေတြ အို၊ နာ၊ ေသကလြတ္ဖို႔။ ဒီတရားက လူေတြ လူအၿဖစ္က လြတ္ဖို႔ၿဖစ္ေနတယ္။ လူ႔အၿဖစ္က လြတ္တဲ့အသိကို ငါ ရွာေဖြတာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔အၿဖစ္မွပဲ လူေတြ ပ်ိဳၿမစ္လန္းဆန္း ရွင္သန္ေနတဲ့ အၿဖစ္ကို ငါရွာေနတာ ၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါေတြကို ဆင္ၿခင္လာရတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-375464887744100465?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-12385835000079630412007-09-03T09:38:00.000-07:002007-09-05T00:39:51.323-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ရူပစ်ာန္ပြား</span><br />ထင္ရွားတဲ့အာရံုတစ္ခုမွာပဲ စိတ္ကိုထားတဲ့လုပ္ငန္းကို သိဒၶတၳလုပ္ေနတယ္။ ဒိလုပ္ငန္းဟာ သိဒၶတၳအတြက္ အခက္အခဲေတြ ရွိေနတယ္။ ဒါကေတာ့ တၿခားမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ဟာ အဲဒီအာရုံတစ္ခုမွာ အထားခံရတဲ့ အခါ တၿခားသဘာ၀နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ၾကတာပဲ။ အထူးသၿဖင့္ အသက္ရႈရတာ ထုတ္တာမွာ စိတ္ထားတဲ့အခါ ၿဖစ္ပြားတာပဲ။ အသက္ရႈရႈိက္ဟာ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူ လုပ္ေနတဲ့အရာပဲ ။ အဲဒီမွာစိတ္ကို ထားလိုက္တဲ့အခါ စိတ္က အသက္ရႈရႈိက္ကို လုပ္ေစတယ္ ။ အဲဒီအခါမွာ အသက္ရႈရႈိက္ဟာ မွားေတာ့တာပဲ။ သဘာ၀ လိုအပ္တဲ့ အထုတ္အသြင္းကို စိတ္ကမွ မသိတာပဲ။ လိုအပ္တဲ့ ပမာဏထက္ အပိုအလိုေတြ ထုတ္လိုထုတ္ သြင္းလိုသြင္း ၿဖစ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသြင္းအထုတ္ကလည္း မညီဘူး။ သြင္းေလက တိုၿပီး ထုတ္ေလက ရွည္လိုရွည္ေနတယ္။ အသြင္းရွည္ၿပီး ထုတ္ေလက တိုလိုတိုေနတယ္။ သြင္းေလက တိုၿပီးထုတ္ေလက ရွည္ေနလွ်င္ ေလသစ္ငတ္ၿပီေပါ့ ။ သြင္းေလရွည္ၿပီး ထုတ္ေလတိုေနလွ်င္ေတာ့ ေလညစ္ပတ္ၿဖစ္ၿပီ။ ဒီလိုၿဖစ္လာေတာ့ သိဒၶတၳဟာ ခံစားခ်က္ေတြ ေဖာက္ၿပန္တာ ခံရတယ္။ ဓါးထက္ထက္နဲ႔ ၀မ္းဗိုက္ကို ဖြင့္ေဖာက္ခံရေနတာမ်ိဳး ေဆာက္ထက္ထက္နဲ႔ ဦးေခါင္းကို ဖြင့္ၿပီး ေမႊေနတာမ်ိဳး၊ ၾကိဳးနဲ႔ အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္ၿပီး မီးပံုထဲ အထည့္ခံရတာမ်ိဳး အလြန္ခြၽန္ျမတဲ့အရာေပၚ ထိုင္ေနရတာမ်ိဳး အစစ အခံခက္တာေတြကို ခံစားရတယ္။ တၿခားခံစားခ်က္ေတြလည္း ခံစားရတယ္။ အစစၿပီးၿပည့္စံုေစတဲ့ အၿဖစ္မ်ိဳးမွ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနရတာမ်ိဳး ၿပီးေၿမာက္ေအာင္ၿမင္မႈ အဆံုးနား ေရာက္ေနတာမ်ိဳး အားလံုးကို လုပ္ေဆာင္ႏုိင္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈအၿပည့္ ၿဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြပဲ ။<br /><br />ေလေဟာင္းက်န္ရင္ ဆိုး၀ါးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြၿဖစ္ၿပီး ေလသစ္ငတ္ရင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြၿဖစ္တာပဲ။ သိဒၶတၳက ဒီခံစားခ်က္ေတြက ေက်ာ္လြန္ေအာင္ တခက္တနက္ ၾကိဳးစားေနခဲ့တယ္။ မေတာ္တဆ ေလ၀င္ေလထြက္ညီတဲ့အခါမွာ ခံစားခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ အသက္က မရႈေတာ့သလိုမ်ိဳး အၿဖစ္ခံရတယ္။ အသက္ရႈတာနဲ႔ အသက္ရႈတာကိုသိတာ ဒီႏွစ္ခုဟာ တစ္ထပ္တည္းက်သြားခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၳဟာ အသက္ရႈတာကုိ မသိတာပဲ။ အသက္ရႈတာကို သိတဲ့စိတ္ကိုသာ သိတဲ့အၿဖစ္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ဒီစိတ္ကလည္း ဘယ္မွမသြားပဲ အလြန္ၾကည္လင္တဲ့ စိတ္ၿဖစ္ေနတာကိုလည္း သူေတြ႔ေနရတယ္။ သိဒၶတၳဟာ သူႏွင့္သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ရွိ အရာအားလံုးကို အရမယူ ႏိုင္တဲ့ အၿဖစ္ေရာက္ေနတယ္။ ဒီလိုၿဖစ္ေနေအာင္လည္း သူ႔စိတ္ကို ေတြ႔ေနတာမွာရွိၿပီး ဘာမွ စိတ္မကူးမိေအာင္ ေနထိုင္တယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ အရာခပ္သိမ္းဟာ သိဒၶတၳအေနနဲ႔ အဓိပၸာယ္ေဖာ္လို႔မရတာခ်ည္း ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ေၾကာက္စရာဆိုတာလည္း သူ႔မွာမရွိ၊ မက္စရာဆိုတာလည္း၊ သူ႔မွာ မရွိၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ကို ဆင္ၿခင္ႏိုင္တဲ့အၿပင္ပက တၿခားအာရုံတခုခုဆုိတာ မရွိမၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳရဲ့ ဘ၀ဟာ ကာမတရားေတြရဲ့ အေႏွာက္အယွက္က ကင္းေ၀းလြတ္ေၿမာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေတြကာလ ၾကာၿမင့္စြာေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိေနတဲ့အတြက္ လူသာမာန္ေတြထက္ ထူးၿခားတဲ့အၿဖစ္ေတြေတာ့ ၿဖစ္လာတယ္။ အတိတ္က ၿဖစ္ၿပီးတာေတြလည္း သိတယ္။ အေ၀းမွာ ၿဖစ္ေနတာေတြလည္း ဒီလိုပဲ သိတယ္။ သူမ်ားစိတ္ထဲ ရွိတာေတြလည္း သိတယ္။ အနာဂတ္မွာ ၿဖစ္ပြားမွာေတြ သိခ်င္သိတယ္။<br /><br />ဒါေတြဟာ အသိထူးေတြဆိုၿပီး ရွာေဖြေနတဲ့ အတြက္ လမ္းစကို စေတြ႔ၿပီလို႔ ၀မ္းသာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ဒီထက္မတိုးတက္တာကို ၾကာတဲ့အခါမွာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေတြကို သိတဲ့အတြက္ လူအုိစာ ေနတဲ့အၿဖစ္က ဘယ္လိုလြတ္လပ္မလဲ။ နာဖ်ားမက်န္းသလို လူ႔အၿဖစ္နဲ႔ အသက္မ၀င္ မရွင္မသန္တဲ႔ လူ႔အၿဖစ္ေတြက ဘယ္လုိ လြတ္လပ္မလဲ။ ဒီေမးခြန္းေတြပဲ ေမးလာခဲ့တယ္။ ဒါအတြက္ အေၿဖဟာ မရွိမၿဖစ္ေနခဲ့တာ ခံရတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း ဒီအသိေတြကို ဆန္းစစ္လာတယ္။ ဒါေတြဟာ အသဥာဏ္နဲ႔ သိတာလား။ စိတ္နဲ႔ သိတာလားလို႔ပဲ။ ဒီအသိေတြကို အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးနဲ႔ ဘယ္ပံုသိလာတယ္ဆိုတာ သိဒၶတၳမသိ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီအသိဟာ သူ႔ဟာသူ ေပၚလာတဲ့အသိပဲ။ ဘယ္သူက ေၿပာသလိုလို ဘယ္မွ ၿမင္ရတာလိုလို အိမ္မက္နဲ႔ထပ္တူ ၿဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေၿမလွ်ိဳးမိုးပ်ံႏွင့္ အေ၀းအလံလူကို သြားေတြ႔တဲ့အခါပဲ တကယ့္လူက ဒီမွာပဲ ၿဖစ္ေနတာနဲ႔ အဆံုးသတ္တာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဒါေတြအေပၚမွာ သိဒၶတၳဟာ အေတြးေတြ၀င္လာတယ္။ ငါကမ်က္လွည္႔ဆရာၾကီး၊ မ်က္လွည္႔ဆရာဟာ သူၿပတာကို ၾကည့္သူကသာ ၿပတဲ့အတိုင္း ၿမင္ေပမယ့္ ၿပသူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူမ်ားၿမင္သလို ၿမင္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ပဲ။<br /><br />သိဒၶတၳဟာ ဒီအသိေတြကို အထပ္ထပ္ စစ္ေဆးၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ သူရွာေဖြတာေတြ ဒါမဟုတ္ဘူးလို႔ အေၿဖထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီအသိေတြဟာ စိတ္အသိေတြပဲၿဖစ္တယ္။ စိတ္အသိဟာ ဘာမွအသံုးက်တာေတြ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခြၽတ္ယြင္းေနတဲ့သူဆိုရင္ ၿပဳၿပင္ေပးႏိုင္တဲ့အေနအထားေတာ့ ရွိတယ္။ ေလာကအိုစာေနတာ၊ နာမက်န္းၿဖစ္ေနတာ၊ အသက္မရွင္ၿဖစ္ေနတာေတြဟာ စိတ္ခ်ိဳ႔ယြင္းတာေၾကာင့္ မဟုတ္ၾကဘူး။ စိတ္ခ်ိဳ႔ယြင္းသူက သူမ်ားနဲ႔ မတူဘဲ လြဲေနတာေလာက္ပဲ ၿဖစ္ၾကတာ ။ ဒီလုိစံလြဲသူဟာ ေလာကမွာ မေၿပာပေလာက္ပဲ ၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအသိဟာ ေလာကအိုမင္းမစြမ္း ၿဖစ္ေနတဲ့အၿဖစ္ အစရွိတာေတြအတြက္ အသံုးမက်ဘူး။ ဒီအသိေတြ ကိုယ္တိုင္ကပင္ ေလာကရဲ့ အုိမင္းမစြမ္း အစရွိတဲ့ အၿဖစ္ေတြကို ၿဖစ္ေစေနတယ္လို႔အထိ သိဒၶတၳ သိသြားခဲ့တယ္။ ဒီအသိေတြကိုရဖို႔ သိစိတ္ေတြကို ရုပ္အာရုံတစ္ခုမွာ ထားရတယ္။ ဒီေတာ့ သိစိတ္ေတြဟာ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ရေတာ့ဘူး။ ရုပ္သိတာပဲ လုပ္ေနရတာကိုး ။ သိရတဲ့ရုပ္ရဲ့ ေရွ႔ေတြ ေနာက္ေတြလည္း စိတ္ကမကူးရေတာ့ ဒီရုပ္ဟာ ဘာၿဖစ္တယ္။ ဘာအသံုးက်တယ္ဆိုတာ မသိၿဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အသိကန္းလာတယ္။ ဒီလုိ အသိကန္းလို႔ေတာ့ ေလာကဟာ သင့္ၿမတ္မႈ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အသိတရားကို ထူေထာင္ႏိုင္မွ ေလာကဟာ သင့္ၿမတ္စရာရွိတယ္။ လူဟာ သာမာန္ကိစၥကေလးေတြမွာပင္ ၿပီးစီးေအာင္ၿမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အသိတရားေတြ ၿဖန္႔က်က္ၾကရတာၿဖစ္တယ္။ အသိတရားနည္းရင္ နည္းသေလာက္ လူစဥ္မမီတာၿဖစ္ၿပီး အသိတရားမ်ားရင္ မ်ားသေလက္ လူ႔ေရွ႔တန္းေရာက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လူဟာ အသိေတြ မ်ားထက္မ်ားၿဖစ္ေအာင္ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဆရာဂုရုထံက ပညာေတြ သင္ၾကားေနၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္မကူးမႈၿဖစ္ေအာင္ ရုပ္အာရု႔ံတစ္ခုမွာ စိတ္ကိုထားတဲ့လုပ္ငန္းဟာ လူမွီ၀ဲဖို႔ မသင့္ၿမတ္တဲ့အရာပဲ။ ကာမတရားကို မတိုးပြားေအာင္ မပြားသင့္သလို ရုပ္တရားကိုလည္း တိုးပြားေအာင္မပြားရမွာပဲ ၿဖစ္တယ္။ ဒီရႈပတရားပြားမ်ားမႈဟာ ကာမတရားပြားမ်ားမႈက လြတ္ေစႏိုင္လို႔ ေကာင္းတာေတာ့အမွန္ပဲ။ ကာမတရားပြားသူေတြ မရႏိုင္ မေရာက္ႏိုင္တဲ့အၿဖစ္ေတြဆီ ေရာက္ရတာမွန္ေပမယ့္ လူဟာ ကာမတရားက လြတ္ေအာင္ ေနႏိုင္တာနဲ႔ လူလြတ္လပ္မႈကို သိတဲ႔ ဥာဏ္ၿဖစ္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္တာ ေတြ႔ရတယ္။<br /><br />သိဒၶတၳဟာ ဒီလိုေတြ ေတြးလာတယ္။ စိတ္ကို ဒီလိုဖိႏွိပ္ထားသူဟာ မေတာ္ဘူး။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းကို ဖြင့္ထားမွ အသိဥာဏ္ပညာတရား ၿဖစ္ပြားစရာရွိတယ္။ စိတ္ကိုဖြင့္ထားတဲ့ တရားက်င့္သူဟာ အာဠာရတုိ႔ရွိတယ္။ သူတို႔ဆီသြားၿပီး နည္းနာခံရမွာပဲ။ သိဒၶတၳဟာ အာဠာရထံ ဆည္းကပ္ခဲ့တယ္။ အာဠာရရဲ့ သင္ၾကားခ်က္ဟာ နဂိုကေနခဲ့တာနဲ႔ေတာ့ တမ်ိဳးတဖံုစီပဲ။ စိတ္ကို နည္းနည္းမွ ထိန္းဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး။ ပညာလည္း အေတာ္ပါတယ္။ ၿမင္ၿမင္သမွ် ၾကားၾကားသမွ် အစစ အာရုံရုပ္ေတြ ရုပ္ခြဲရတာပဲ။ တကယ္သရုပ္ကြဲတဲ့အခါမွာ အာရုံရုပ္ေတြဟာ အထည္ၿဒပ္မဲ့ေတြ ၿဖစ္ေနတာေတြ႔ ရတယ္။ ဒီအာရုံ ရုပ္ေတြကိုအထည္ၿဒပ္ရွိေတြလို႔ ထင္ခဲ့တာေတြဟာ မွားယြင္းခြၽတ္ေခ်ာ္မႈေတြ ၿဖစ္တယ္။ အာရုံရုပ္ေတြကို အထည္ၿဒပ္ရွိေတြထင္ၿပီး လူေတြဟာ အာရုံရုပ္ေတြေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနၾကတာပဲ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-1238583500007963041?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-79856455386336173832007-09-03T09:36:00.001-07:002007-09-05T00:41:45.227-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားေတာထြက္</span><br /><div style="text-align: justify;">သိဒၶတၳဟာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ၿပီး နန္းေတာ္ကိုၿပန္လာခဲ့တယ္။ ရစ္ပတ္လာတဲ့ ခ်စ္စရာေႏွာင္ၾကိဳး တစ္ခုရွိတုန္းမွာ လုပ္စရာ ရွိတာအတြက္ ရုန္းမွပဲလို႔။ သိဒၶတၳဟာ ေနာက္ေန႔ မကူးမီပဲ ဖြားဘက္တစ္ဦးနဲ႔ အတူ ၿမင္းစီးၿပီး နန္းေတာ္က ထြက္ခဲ့တယ္။ ကပိလ၀တ္မွ ေတာင္ဘက္အရပ္ အေနာ္မာၿမစ္ကို ၿဖတ္ကူးၿပီး အဲဒီသဲၿပင္မွာပဲ ဆံမုတ္ဆိတ္ကို ပယ္ခဲ့တယ္။ အိုးထိန္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အကူနဲ႔ သူေတာ္စင္ အ၀တ္အဆင္ကို လဲ၀တ္လိုက္တယ္။ ဖြားဘက္ကို ကပိလ၀တ္ကသိဖိ႔ု ၿပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ သိဒၶတၳဟာ လူမႈစံနစ္ရဲ့ သေဘာဓမၼ ရွာေဖြရာ၌ ရပ္တည္ခ်က္သံုးခ်က္ ထားလိုက္တယ္။<br />၁။ သူရွာေဖြေတြ႔ရွိတဲ့ အသိ တရားဟာ လူတိုင္းသိႏိုင္တဲ႔ အသိတရားၿဖစ္ရမယ္။<br />၂။ သူရွာေဖြေတြ႔ရွိတဲ႔ အက်င့္ တရားဟာ လူတုိင္းက်င့္ႏိုင္တဲ႔ အက်င့္တရား ၿဖစ္ရမယ္။<br />၃။ သူရွာေဖြရရွိတဲ့ လြပ္လပ္မႈဟာ လူတိုင္းလြတ္လပ္ႏိုင္တဲ့ လြတ္လပ္မႈမ်ိဳး ၿဖစ္ရမယ္။<br /><br />သိဒၶတၳဟာ အသိညဏ္ပညာမ်ားကို ပိတ္ဆို႔ဟန္႔တား ထားတဲ့ နိ၀ဏတရားေတြကို စိတ္မွာ အ၀င္မခံ ပယ္လွန္တဲ့အလုပ္ကို အားထုတ္ေနတယ္။ အာရုံငါးပါး လိုလားမႈမ်ား မၿဖစ္ပြားဖို႔ ၊ မေၾကာက္ရြံ႔ဖို႔၊ မထိုင္းမႈိင္းဖို႔ ၊ မၿပန္႔လႊင့္ဖို႔၊ မယံုမွားဖို႔ေတြပဲ။ ဒါေတြၿဖစ္တာဟာ စိတ္ကူးအမ်ိုဳးမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကာမသညာေတြ ပြားရာကပဲ။ ဒီကာမ သညာေတြ မၿဖစ္ေအာင္ ဆိုၿပီး စိတ္ကို အကူးမခံဘဲ ထိန္းထားလိုက္တယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-7985645538633617383?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-24340522659983990782007-09-03T08:48:00.000-07:002007-09-05T00:44:01.250-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားေမြးႏွစ္</span><br />သိဒၶတၳရဲ့မိဘႏွစ္ပါးဟာ သိဒၶတၳအမည္မွည့္ရမယ့္ သားငယ္ကေလးကို သူတို႔ရဲ့သက်မင္းႏွစ္ေၿခာက္ဆယ့္ခုႏွစ္ ကဆုန္လၿပည့္ေန႔မွာေမြးဖြားေပးခဲ့ၾကတယ္။ အခုသာသနာႏွစ္ မတိုင္မိ အႏွစ္ရွစ္ဆယ္က ၿဖစ္တယ္။ သိဒၶတၳမိခင္ဟာ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္မွ ကိုယ္၀န္ရၿပီး သိဒၶတၳကိုေမြးဖြားခဲ့တာၿဖစ္တယ္။ သူ႔ဇာတိတိုင္းၿပည္အသြား နယ္ၿခားေတာထဲမွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ေမြးဖြားၿပီးမၾကာမီပဲသိဒၶတၳမိခင္ကြယ္လြန္တယ္။ သိဒၶတၳကို သူ႔မိခင္ရဲ့ညီမေဂါတမီက ေမြးၿမဴခဲ့ရတယ္။ ေဂါတမီကလည္းသူ႔ဖခင္ရဲ့မိန္းမပါပဲ။ သူ႔မွာလည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သိဒၶတၳရဲ့အစ္မနဲ႔ညီေပါ႔။ သိဒၶတၳရဲ့ဖခင္ဟာ သိဒၶတၳကို သူ႔အရုိက္အရာကိုဆက္ခံမည့္သူအၿဖစ္ ေကာင္းမြန္စြာေစာက္ေရွာက္ခဲ႔တယ္။ သိဒၶတၳအတြက္ ၿပႆာဒ္သံုးခုေဆာက္ေပးခဲ့တယ္။ ေဆာင္း၊ ေႏြ၊ မိုး မွ်တဖို႔ေတြေပါ႔။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားလူလားေၿမာက္</span><br />သိဒၶတၳဟာ အသက္တစ္ဆယ့္ေၿခာက္ႏွစ္ ေရာက္တဲ့အခါ ေကာလိယမင္းရဲ့သမီးႏွမ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ယေသာ္ဓရာႏွင့္ ထိမ္းၿမားခဲ့ၿပီး အိမ္ေရွ႔ဥပရာဇာအၿဖစ္ တိုင္းၿပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ကိုင္တြယ္ရတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားေလာကၿငီးေငြ႔</span><br />သူ႕အသက္အစိတ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္တဲ႔အခါ သူတို႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ ရွိတဲ႔ လူ႔ေလာကၾကီးမေအာင ္မၿမင္ၿဖစ္ေနေၾကာင္း သိရွိလာခဲ႔တယ္။ လူ႔ေလာကဟာ အိုမင္းမစြမ္းၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ နာဖ်ားမက်န္းမာၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အသက္မ၀င္ မရွင္မသန္လည္းၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိအိုနာေသေနတဲ့လူေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့အတြက္ ရွက္လည္းရွက္၊ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီအၿဖစ္ဟာသူ႔ကိုမေပ်ာ္ေမြ႔ႏုိင္ခဲ့ၿပီ။ ဒီလုိၿဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ဘ၀ဟာ ေနာက္ဆုတ္လို႔မရေအာင္ၿဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အာဏာရွိတဲ့သူ႔ဘ၀ရဲ့ ရလာဒ္ဟာ ေၿမၾကီးနဲ႔ ေရႊထီးမဟုတ္လား။ သူေရႊထီးလႊတ္လို႔ ေၿမၾကီးၿဖစ္လည္း ေလာကကလြတ္လပ္မွာမွမဟုတ္တာပဲကလား။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားသံေ၀ဂ</span><br />ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာရွိတဲ့ၿပည္သူဟာဘယ္မွာလန္းဆန္း အသက္၀င္ ရွင္သန္ေနတာၿမင္ႏိုင္ပါ့မယ္လို႔ သူေမးေနတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူက သူ႔ေနရာကိုလိုခ်င္သူေတြရဲ့ရန္ကို ကာကြယ္ဖို႔အင္အားေတြ အမ်ားၾကီးသံုးေနရပါလား။ ဒီအားေတြ ၿပည္သူေတြဆီက ယူရတာဆိုေတာ့ ၿပည္သူ႔လုပ္အားဟာ သူတို႔စား၀တ္ေနေရး၊ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေရးေတြမွာ အနည္းအပါးပဲ အသံုးခ်ႏိုင္ေတာ့တာကို ရွင္းရွင္းပဲၿမင္ေနရတယ္။ ဒါေတြဟာမတရားမႈေတြ ၿဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ သူ႔၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႔ ေလာကရဲ့စံနစ္ကလည္း ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေတြခ်ည္း ၿဖစ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဒီေလာက္သြက္သြက္လည္ေအာင္ ရူးႏွမ္းေနတဲ့ေလာကၾကီးကို ေရွ့သြားေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနရတာအတြက္ စက္ဆုတ္ႏွလံုးနာ ရင္မွာမခ်ိၿဖစ္ရတယ္။ ဂုဏ္သိရ္မဟုတ္တာ သူသိတယ္။ သိဒၶတၳ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ထဲ ေရာက္လာၿပီး သူ႔ၾကင္ယာလည္း ကိုယ္၀န္အရင့္အမာရခဲ့ၿပီ။ သူေလာကအေပၚ ၿငင္းဆန္ၿငီးေငြ႔ေနတာကိုဘာနဲ႔မွ ေဖ်ာ္ေၿဖလို႔ မေပ်ာ္ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ လူ႔လြတ္လပ္တဲ့စနစ္ ရွာဖို႔အတြက္ ရဟန္းအၿဖစ္ကို အာရု႔ံၿပင္မွာ မထင္ေအာင္မတတ္ႏိုင ္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၳဟာ ၿမိဳ႔ၿပရဲ့အၿပင္ဘက္က သူတုိ႔ပိုင္ေတာထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အခ်ိန္ၿဖဳန္းၿပီး ေငးေမာေတြးေတာေနခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔ထံ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔ဆီကၾကားရတဲ့သတင္းက အသွ်င့္မိဖုရားမွာ သားေတာ္ကေလး ဖြားၿမင္ၿပီဆိုတဲ့ သတင္းပဲ။ ဒီသတင္းဟာ သူ႔အၾကံအစည္ေတြကို အဟန္႔အတားလိုၿဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရာဟုဖမ္းသလိုၿဖစ္ၿပီလားလို႔ ႏႈတ္မွ အသံမထြက္မိေအာင္ မတားတတ္ ၿဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မင္းခ်င္းကိုၿပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး သူလာမယ့္အေၾကာင္း မွာလိုက္တယ္။ မင္းခ်င္းၿပန္ေရာက္တဲ့အခါ ခမည္းေတာ္သုေဒါၶဒနက မင္းခ်င္းကိုၿပန္ေမးတယ္။ ရာဟုလလို႔ သားေတာ္ႏႈတ္ကထြက္သံၾကားခဲ့ရေၾကာင္း ၿပန္ေၿပတယ္။ ဒီလုိဆိုရင္ ေၿမးေတာ္ကေလးအမည္ကို “ရာဟုလ”လို႔ တြင္ေစရမယ္လို႔ သုေဒါၶဒန သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-2434052265998399078?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-8735589779473905222007-09-03T08:01:00.000-07:002007-09-05T00:45:34.504-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားရဲ႕ငယ္နာမည္</span><br />အဲဒီဘုရားဟာ ေမြးဖြားစဥ္ကတည္းက ဘုရားအၿဖစ္ ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး။ ေမြးဖြားၿပီး အသက္(၃၅)ႏွစ္ ရတဲ့အခါမွ ဘုရားအၿဖစ္ရသူၿဖစ္တယ္။ သူေမြးဖြားစဥ္က လူမိဘႏွစ္ပါးမွ လူကေလး တစ္ဦးပဲၿဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ့လူအမည္က သိဒၶတၳပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားေမြးေၿမနဲ႔ လူမ်ိဳးႏြယ္</span><br />သိဒၶတၳဟာ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းၾကီးရဲ့ ေတာင္ဘက္ ေတာင္ေၿခအနီးက တိုင္းၿပည္ကေလးတစ္ခုမွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳဟာ သက်လူမ်ိဳးထဲက လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္တယ္။ သက်လူေတြဟာ အဲဒီ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းၾကီးရဲ့ အနီးက ေတာင္ေၿခတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းလာတဲ့ ၿမစ္ကေလးတစ္ခု ၀န္းက်င္မွာ ၿမိဳ႔ၿပၿပည္ရြာမ်ားတည္ၿပီး ေနၾကတဲ့ပံုရွိတယ္။ သိဒၶတၳေမြးဖြားတဲ့ တိုင္းၿပည္ရဲ့ အမည္က ကပိလ၀တၳဳ ပဲ။ ကပိလ၀တ္လို႔ ဗမာေတြကေခၚၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားမိဘ</span><br />သက်လူမ်ိဳးမွာ အႏြယ္ေတြလည္း ရွိေသးပံုရွိတယ္။ သိဒၶတၳအႏြယ္ကေတာ့ ေဂါတမ ႏြယ္ပဲ။ သိဒၶတၳဖခင္ သုေဒါၶဒနက ေဂါတမႏြယ္ၿဖစ္တယ္။ သိဒၶတၳရဲ့မိခင္ မာယာကေတာ့ ကပိလ၀တ္ၿပည္သူမဟုတ္ဘူး။ ေကာလိယ ၿပည္သူ သက်လူမ်ိဳးပဲ။ သူ႔မိဘႏွစ္ပါးဟာ အခ်င္းခ်င္း ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမ ေတာ္စပ္သူမ်ားပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ကပိလဂုဏ္ရည္</span><br />ကပိလ၀တၳဳၿပည္ဟာ တိုင္းၾကီးၿပည္ၾကီးတစ္ၿပည္မဟုတ္ေပမယ့္ အယူအဆေရးရာမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ တိုင္းၿပည္တစ္ၿပည္ၿဖစ္စရာရွိတယ္။ ကပိလ၀တၳဳဆိုတဲ့ အတိုင္း ကပိလရဲ့ ေၿမေနရာ ၿဖစ္ဟန္ရွိပါတယ္။ ကပိလရေသ့ၾကီး ေတာေက်ာင္းနယ္ပယ္ဧရိယာၿဖစ္တဲ့ တိုင္းၿပည္ေပါ့။ ဒီေန႔ ဗမာၿပည္က သာမညတို႔ အလံတရာတို႔လို ေတာေက်ာင္းမွာ လာေရာက္ဆည္းကပ္မွီခိုၾကသူေတြရဲ႕ အိမ္စု၊ ေက်းရြာ၊ နယ္ပယ္၊ ၿမိဳ႔ၿပၿဖစ္သြားတဲ့ တိုင္းၿပည္ၿဖစ္ပံု ရွိပါတယ္။ ပိလသေဘာတရားနဲ႔ လႊမ္းမိုးအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တုိုင္းၿပည္ေပါ့ ။<br />သိဒၶတၳေမြးဖြားခ်ိန္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူက သုေဒါၶဒန ၊သေဘာတရားေရးက ေဒ၀ိလၿဖစ္ေနတာ ေတြ့ရတယ္။ ေဒ၀ိလဟာ ကပိလရဲ့ တပည့္အဆက္ပဲ ။ သုေဒါၶဒနကေတာ့ ကပိလလက္ထက္က လူအစုကို အုပ္ခ်ဳပ္သူရဲ့ အဆက္ပဲၿဖစ္ပါတယ္ ။ ကပိလ ေဖာ္ထုတ္သြားတဲ့ ဒႆနဟာ သခ်ၤပဲ။ ဒီဒႆနဟာ ဒီေန႔ေတာ့ ဟိႏၵဴဒႆနၿဖစ္ေနတယ္။ ဒီဒႆနရဲ့ အရွိန္အ၀ါဟာ ဒီေန႔အထိ ထြန္းလင္းေတာက္ပဆဲပဲ ရွိေသးတယ္ ။ ဒီေတာ့ကပိလဟာ အႏြယ္သစ္တစ္ခုၿဖစ္ၿပီေပါ့။ အဲဒါက အၿမတ္ဆံုးအႏြယ္ ဆိုတဲ့ ေဂါတမပဲ။ ေဂါတမဟာ အၿမတ္ဆံုးအႏြယ္ဆိုတာရဲ့ အမည္ပဲ။ ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူက သုေဒါၶဒန ၊ သေဘာတရားေရးက ေဒ၀ိလၿဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေဒ၀ိလဟာ ကပိလရဲ့ တပည့္အဆက္ပဲ ။ သုေဒါၶဒနကေတာ့ ကပိလလက္ထက္က လူအစုကို အုပ္ခ်ဳပ္သူရဲ့ အဆက္ပဲၿဖစ္ပါတယ္ ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-873558977947390522?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-83014033548289104892007-09-02T07:03:00.000-07:002007-09-05T00:47:38.398-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားသိဖို႔လို</span><br />ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ့ တရားဓမၼဆိုင္ရား အရင္းအက်ဆံုး လမ္းညႊန္ဆရာဟာ ဘုရားပဲၿဖစ္တယ္။ ဘုရားဟာ ေလာကအား လြတ္လပ္မႈကို ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္မႈကို လိုလားၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဘုရားရဲ့ ေဖာ္ထုတ္ခ်က္ေတြကို ဆည္းကပ္ၾကရတယ္။ လြတ္လပ္မႈေဖာ္ထုတ္ခ်က္မ်ားဟာ ဆည္းကပ္သူမ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ကာလ ေနရာေဒသႏွင့္ ေဟာေၿပာသူ လူမ်ိဳးအားၿဖင့္ အမ်ားၾကီး ၿခားခဲ့ၿပီၿဖစ္လို႔ ေဖာ္ထုတ္ခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္ရန္ အေတာ္အတန္အထိ ၿပည့္စံုေအာင္ ေလ့လာရဖို႔ရွိတယ္။ ဘုရားသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က တရားၿမင္မွ သူ႔ကိုၿမင္မယ္လို႔ ေၿပာခဲ့တယ္။ ဘုရား မရွိတာၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ တရားသိဖို႔က အခက္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ တရားကို မွန္းၾကည့္ၿပီး သိေနခဲ့ရၿပီ။ ဒီေတာ့ ဘုရားကိုလည္း မွန္းၾကည့္ၿပီးမွပဲ သိေနခဲ့ရၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားပံုမႈန္၀ါး၀ါး</span><br />ဒါေၾကာင့္ ဘုရားပံုဟာ မႈန္၀ါးၿပီး အမွားမွားအယြင္းယြင္း အခြၽတ္ခြၽတ္ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြ ၿဖစ္ခဲ့ရၿပီ ၿဖစ္တယ္။ ဘုရားက ေခါင္းေပၚမွာလည္းဆံထံုးၾကီးနဲ႔။ တခ်ိဳ႔ဘုရားက်ေတာ့ ဥေသွ်ာင္ေတြ၊ စလြယ္ေတြ၊ လက္က်ပ္ေတြ၊ ခါးစီးေတြ ၀တ္ထားလို႔။ ဘုရားကိုယ္က ေရာင္ၿခည္တန္းေတြလည္း တ၀င္း၀င္း တလွ်ပ္လွ်ပ္ ထြက္ေနတယ္။ ေၿမလွ်ိဳးမိုးပ်ံေတြလည္း ဘုရားကလုပ္လို႔ရေနတယ္။ ဘုရား အရပ္အေမာင္းကလည္း ဆယ့္ရွစ္ေတာင္ ရွိတဲ့အထိၿဖစ္တယ္။ ဘုရားဟာ တန္ခိုးမၿပရဘူးဆိုတဲ့ သူခ်မွတ္တဲ့ စည္းကမ္းကို သူမလိုက္နာဘဲ တန္ခိုးၿပၿပီး နတ္ၿပည္လည္းတက္အဘိဓမၼာလည္း ေဟာခဲ့တဲ့အထိ ရွိေနၿပီ။ ဘုရားဟာ သတၱ၀ါေတြကို ခြၽတ္လႊတ္ဖို႔ရန္ ေခြးေတြ၊၀က္ေတြ၊ႏြားေတြလည္း ၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူေတာင္းစား၊ အလုပ္သမား၊ မင္း၊ အမတ္ေတြအၿဖစ္ တေၿပာင္းတၿပန္ ၿပဳလုပ္ေနသူ ၿဖစ္တယ္။ ဒီလို အစစေတြ ေပါင္းလိုက္ရင္ ဘုရားဟာ သူသိဖူးတာနဲ႔ ဆက္စပ္မရရင္ ဘာသိလို႔ ရမွာလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တရားမႈန္လို႔ဘုရားမႈန္</span><br />ဘုရားဆီမွာ လူ႔အသိနဲ႔ ဆက္စပ္မရတာေတြ ရွိေနတယ္လို႔ သိၾကတာဟာ လူေတြတရားမွာ မႈန္၀ါးရာက ၿဖစ္လာတဲ့ မႈန္၀ါးတဲ့ ဘုရားပံုေတြပဲၿဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီပံုေတြက လူေတြကို လႊမ္းမိုးေနၾကၿပီ။ မႈန္၀ါး၀ါး ဘုရားပံုေတြဟာ တရားေလ့လာသူေတြကို တရားအမွန္သိဖို႔ရာ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ၿဖစ္ေစလိမ့္မယ္။ မႈန္၀ါး၀ါး ဘုရားရဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ဟာ မႈန္၀ါး၀ါးတရားပဲၿဖစ္ေနမွာပဲ။ မႈန္၀ါး၀ါးတရားက လူေတြကို လြတ္လပ္ရာဆီ ဘယ္လိုသယ္မွာလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တရားေၿပာဖို႔ဘုရားမွန္လို</span><br />ဒါေၾကာင့္လူေတြလြတ္လပ္ဖို႔အတြက္ တရားကိုေၿပာရမွာ ၿဖစ္ေပမယ့္ မႈန္မႈန္၀ါး၀ါး တရားေၿပာလို႔မၿဖစ္ဘူး။ မႈန္မႈန္၀ါး၀ါး တရားမေၿပာရင္ လူေတြသိေနၾကတဲ့ မႈန္၀ါး၀ါးဘုရားက ကန္႔ကြက္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားမေၿပာခင္ မႈန္မႈန္၀ါး၀ါး မဟုတ္တဲ့ဘုရားကို လက္ဦး ေၿပာရမွာၿဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရားဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရ</span><br />ဘုရားအေၾကာင္းေၿပာတဲ့အခါမွာ ဘုရားဆိုတဲ့ အေခၚကစၿပီး ေၿပာရမယ္။ ဘုရားကို ဘုရားလို႔ေခၚတာဟာ ၿမန္မာေတြက ေခၚတာပဲ။ က်န္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြက ဘုရားကို ဘုရားလို႔ ဘယ္သူကမွ မေခၚၾကဘူး။ ပါဠိအဘိဓာန္မွာ လာတဲ့ ဘုရားရဲ႕ ပရိယာယ္ေတြထဲမွာ ဘုရားဆိုတာ မပါပါဘူး။ ဗမာေတြဟာ ေရွးအခါက ဘုရင္ေတြကို ဘုရားလို႔ ေခၚခဲ့ၾကတဲ့ပံု ရွိတယ္။အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေရွ့သြား ၿဖစ္သူလု႔ိ ရမွာပါ။ ဘုရင္ဟာ သူတို႔ရဲ့ ေရွ့သြားေခါင္းေဆာင္ဆိုေတာ့ ဘုရင္ကို ဘုရား ေခၚတာဟာ မသင့္ၿမတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားဟာ ဘုရင္ေတြရဲ့ ေရွ့သြားေခါင္းေဆာင္ပင္ၿဖစ္တာေၾကာင့္ ဘုရားကိုလည္း ဘုရားလို႔ပဲ ေခၚေတာ့တာေပါ့။<br /><br />ဒီေ၀ါဟာရဟာ ဟိႏၵဴေတြဆီကရၾကတာထင္ပါတယ္။ ပုဂံေက်ာက္စာေတြထဲမွာ ဘုရားကို ဒီေန႔အသံနဲ႔ ေခၚတာ မဟုတ္ဘူး ။ ပုရွားလို႔ေခၚတယ္။ ပုရုရွက ေၿပာင္းလာတဲ့ စကား ၿဖစ္တယ္။ ပုရွဟာ ပုရိသႏွင့္ အနက္တူသဒၵါပဲ။ ပုရွက ဘုရားၿဖစ္လာတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က ဘုရားေ၀ါဟာရ ဘုရားလက္ထက္ကေတာ့ ဘုရားကို ရဟန္းေတြက သတၳာတို႔ ဘဂ၀ါတို႔နဲ႔ ေခၚၾကပံုရွိတယ္။ သာသနာပက ပုဂိၢဳလ္ေတြကေတာ့ သမဏာေဂါတမလို႔ေခၚၾကတယ္။ ဒီေန႔ ကမၻာအႏွံ့ ႏွိင္ငံတကာကေတာ့ ဗုဒၶတို႔ သက်မုနိတို႔ ေခၚၾကတယ္လို႔ သိရတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-8301403354828910489?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3879810771753171265.post-8742535503967625202007-09-02T06:10:00.001-07:002007-09-05T00:37:09.979-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ဓမၼ၀ိဟာရီ ရွင္ဥာဏ</span>ေရးသားတဲ့ “<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဘုရား</span></span>” စာအုပ္ေလးကုိ ဒီကေန အစအဆုံး မွ်ေ၀သြားဖုိ႔ပါ။ ဒီစာအုပ္ကုိ ပထမဆုံး <a href="http://forums.myanmarcommunity.com">ေနးတစ္ျမန္မာဖုိရမ္</a><span style="text-decoration: underline;"></span>ရဲ႕ ဘာသာေရး ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">BUDDHA</span> ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ ကုိထက္ေအာင္ကေန စာရုိက္ျပီး တင္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီး အဲဒီအထဲက ပုိ႔စ္အားလုံးကုိ ကူးယူျပီး ကုိအန္၀ိုင္စီဘြဳိင္းက ပီဒီအက္ဖ္ဖုိင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ အခု ပုိ႔စ္အားလုံးကုိေတာ့ ကုိအန္၀ိုင္စီဘြဳိင္းရဲ႕ ပီဒီအက္ဖ္ဖုိင္မူထဲကေန တစ္ဆင့္ကူးျပီး ေဖာ္ျပသြားမွာပါ။ ၀င္းကေလာကေန ေဇာ္ဂ်ီကုိေတာ့ ကုိညီလင္းဆက္ စုစည္းထားတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္လမ္းညြန္ထဲက ကုိ Lil Master ရဲ႕ <a href="http://lilmaster.50webs.com/convert_0.2.htm">Font Converter</a> နဲ႕ ေျပာင္းယူ ပါတယ္။<br /><br />ဒီ “ဘုရား” စာအုပ္ကုိ အခုလုိ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ ဖတ္ရႈနုိင္ေအာင္အထိ ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ႀကတဲ့ မူလက်မ္းျပဳဆရာေတာ္အပါအ၀င္ ကုိထက္ေအာင္၊ ကုိအန္၀ုိင္စီဘြိဳင္း၊ ကုိညီလင္းဆက္၊ ကုိ Lil Master တုိ႔ အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါေႀကာင္း စာဖတ္သူမ်ား ကုိယ္စား ေျပာပါရေစ...။<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">သယံ၀သီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);"></span></div><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3879810771753171265-874253550396762520?l=human-buddha.blogspot.com' alt='' /></div>သယံ၀သီnoreply@blogger.com4