အရူပစ်ာန္ပြား
သိဒၶတၳဟာ အာရု႔ရုပ္ေတြရဲ့ ၿဒပ္မဲ့အၿမင္ကို ေတြ႔ရတာ အတြက္ အားတက္ေနမိတယ္။ ေလာကရဲ့ စစ္မွန္မႈ အစကို သူေတြ႔ၿပီလို႔ အားရေနမိတယ္။ အာရုံရုပ္ေတြဟာ တကယ္ရွိေနတာ မဟုတ္ပဲ အဲဒီအာရုံ ရုပ္ေတြနဲ႔ ပံုစံေတြကသာ တကယ္ရွိ္ေနတာ ေတြၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အာရံုရုပ္ေတြဟာ စိတ္က ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြေပါ့ ။ မ်က္လွည့္ရုပ္ေတြဟာ မ်က္လွည့္ဆရာက ဖန္ဆင္းထားတာေတြမဟုတ္လား။ ဒီတရားကို သိဒၶတၳက ဆက္ပြားတယ္။ မၾကာမတင္မွာပဲ ဒီတရားရဲ့ ဒုတိယအဆင့္၊ တတိယအဆင့္
အထိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ေလာကၾကီးဟာ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အာဠာရဆီမွာ ေလ့လာစရာ ကုန္ခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၳဟာ ဒီထက္ ေရွ႔ကိုလည္း ေလ့လာခ်င္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီက ထြက္ခြါလာခဲ့တယ္။ ေနာက္စခန္းၿဖစ္တဲ့ ဥဒကဆီမွာ ဆက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဥဒကဟာ ဒီတရားရဲ့ အဆံုးကို သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ဘာမွ်မရွိၿခင္းကို သိေနရၿခင္းက အၿမတ္ဆံုးအၿဖစ္ ဆံုးၿဖတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ သိေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဥဒကထံမွ ေလ့လာစရာဆံုးတာနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္စခန္း တစ္ခုမွာေနၿပီး ပြားမ်ားမႈေတြ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳစခန္းမွာ ရွင္ေကာ႑ညအစရွိတဲ့ ငါးဦးစု သူေတာ္စင္မ်ား လာေရာက္ေနထိုင္ၿပီး သိဒၶတၳလုပ္ငန္းမွာ ၿပီးေၿမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးေနၾကတယ္။
အရူပစ်ာန္ေၾကာင့္ အစာၿဖတ္
သိဒၶတၳဟာ အစာစားေသာက္မႈကို ဂရုမထားပဲ ၿဖစ္လာတယ္။ သူေနတဲ့ သစ္ပင္က ေၾကြက်တဲ့ သစ္သီးကိုပဲ စားေတာ့မယ္။ သူ႔လက္တစ္ကမ္းအတြင္း ေၾကြက်တဲ့ သစ္သိီးေလာက္ စားရင္ ေတာ္ၿပီ ။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ သူ႔ပါးစပ္ထဲက်တာမွနဲ႔ လုပ္လာခဲ႔ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆီးသီးေလာက္ပဲစားၿပီး တစ္ခါတစ္ခါမွာ ပဲပိစပ္ၿပဳတ္ေရေလာက္ပဲ ေသာက္စားတဲ႔အထိ ရွိလာၿပီ။ ဒီေတာ့ သိဒၶတၳဟာ ကိုယ္ေရကိုယ္သား ခန္းေၿခာက္လာတယ္။ မ်က္ကြင္းကလည္း ေဟာက္ပက္နဲ႔ေပါ့ ။ ဗိုက္ကလည္း ေက်ာကိုကပ္ေနတယ္။ အသားေရာင္ကလည္း နက္ေၿခာက္လို႔ပဲ။ သိဒၶတၳဟာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးနဲ႔ အၿမတ္ဆံုးဆုိတာမွာပဲ သူ႔စိတ္ကို ထားထားတယ္။ အဲဒီထဲက သူ႔စိတ္ကို ဘယ္မ မသြားေစရဘူး။ သူ႔စိတ္ဟာ ဒီေလာက္သန္႔စင္ေနရင္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သဘာ၀ကို သိတဲ႔ ဥာဏ္ေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ က်င့္ေနတာၾကာၿပီၿဖစ္ေပမယ့္ ဒီဥာဏ္နဲ႔တူတဲ့ အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မေတြ႔ပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူဒီလိုေနရတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေပမယ့္ သူ႔အလိုဆႏၵ မၿပည့္မ၀ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူတရား ရွာေဖြေနတာ သူတစ္ေယာက္ထဲ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေနဖို႔ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အိုမင္းမစြမ္းေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔ ၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ နာဖ်ားမက်န္းၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အသက္မရွင္မသန္ ၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ ဒါေတြအတြက္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သေဘာသဘာ၀ကို ရွာေဖြေနတာသာ ၿဖစ္တယ္။
ဒါကိုသိတဲ့ အသိဥာဏ္ကလည္း နည္းနည္းမွ မလင္းမလက္ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အသိဥာဏ္သာ မထြက္တာ အသက္ကေတာ့ ဒီတရားမွာ စေတးရေတာ့မယ့္ အေနမွာ ရွိေနၿပီလို႔ သိဒၶတၳ သိလာတယ္။ တရားကေတာ့ အစြမ္းသတၱိရွိတာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္နဲ႔အတူ တစ္ေလာကလံုးေတာင္ ေပ်ာက္တဲ့အထိရွိခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအတြက္ သူလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီး အို၊ နာ၊ ေသ အၿဖစ္ေတြက လြတ္ဖို႔ပဲ။ ဒီတရားမွာ အေနၾကာတဲ့အခါ ဒီတရားကို အၿပစ္ၿမင္လာတယ္။ တရားဟာ ငါရွာေဖြေနတာထက္ လြန္လာၿပီလား။ ငါရွာေဖြတာက လူေတြ အို၊ နာ၊ ေသကလြတ္ဖို႔။ ဒီတရားက လူေတြ လူအၿဖစ္က လြတ္ဖို႔ၿဖစ္ေနတယ္။ လူ႔အၿဖစ္က လြတ္တဲ့အသိကို ငါ ရွာေဖြတာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔အၿဖစ္မွပဲ လူေတြ ပ်ိဳၿမစ္လန္းဆန္း ရွင္သန္ေနတဲ့ အၿဖစ္ကို ငါရွာေနတာ ၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါေတြကို ဆင္ၿခင္လာရတယ္။
သိဒၶတၳဟာ အာရု႔ရုပ္ေတြရဲ့ ၿဒပ္မဲ့အၿမင္ကို ေတြ႔ရတာ အတြက္ အားတက္ေနမိတယ္။ ေလာကရဲ့ စစ္မွန္မႈ အစကို သူေတြ႔ၿပီလို႔ အားရေနမိတယ္။ အာရုံရုပ္ေတြဟာ တကယ္ရွိေနတာ မဟုတ္ပဲ အဲဒီအာရုံ ရုပ္ေတြနဲ႔ ပံုစံေတြကသာ တကယ္ရွိ္ေနတာ ေတြၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အာရံုရုပ္ေတြဟာ စိတ္က ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြေပါ့ ။ မ်က္လွည့္ရုပ္ေတြဟာ မ်က္လွည့္ဆရာက ဖန္ဆင္းထားတာေတြမဟုတ္လား။ ဒီတရားကို သိဒၶတၳက ဆက္ပြားတယ္။ မၾကာမတင္မွာပဲ ဒီတရားရဲ့ ဒုတိယအဆင့္၊ တတိယအဆင့္
အထိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ေလာကၾကီးဟာ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အာဠာရဆီမွာ ေလ့လာစရာ ကုန္ခဲ့ၿပီ။ သိဒၶတၳဟာ ဒီထက္ ေရွ႔ကိုလည္း ေလ့လာခ်င္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီက ထြက္ခြါလာခဲ့တယ္။ ေနာက္စခန္းၿဖစ္တဲ့ ဥဒကဆီမွာ ဆက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဥဒကဟာ ဒီတရားရဲ့ အဆံုးကို သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ဘာမွ်မရွိၿခင္းကို သိေနရၿခင္းက အၿမတ္ဆံုးအၿဖစ္ ဆံုးၿဖတ္ပါလားလို႔ သိဒၶတၳ သိေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳဟာ ဥဒကထံမွ ေလ့လာစရာဆံုးတာနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္စခန္း တစ္ခုမွာေနၿပီး ပြားမ်ားမႈေတြ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ သိဒၶတၳစခန္းမွာ ရွင္ေကာ႑ညအစရွိတဲ့ ငါးဦးစု သူေတာ္စင္မ်ား လာေရာက္ေနထိုင္ၿပီး သိဒၶတၳလုပ္ငန္းမွာ ၿပီးေၿမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးေနၾကတယ္။
အရူပစ်ာန္ေၾကာင့္ အစာၿဖတ္
သိဒၶတၳဟာ အစာစားေသာက္မႈကို ဂရုမထားပဲ ၿဖစ္လာတယ္။ သူေနတဲ့ သစ္ပင္က ေၾကြက်တဲ့ သစ္သီးကိုပဲ စားေတာ့မယ္။ သူ႔လက္တစ္ကမ္းအတြင္း ေၾကြက်တဲ့ သစ္သိီးေလာက္ စားရင္ ေတာ္ၿပီ ။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ သူ႔ပါးစပ္ထဲက်တာမွနဲ႔ လုပ္လာခဲ႔ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဆီးသီးေလာက္ပဲစားၿပီး တစ္ခါတစ္ခါမွာ ပဲပိစပ္ၿပဳတ္ေရေလာက္ပဲ ေသာက္စားတဲ႔အထိ ရွိလာၿပီ။ ဒီေတာ့ သိဒၶတၳဟာ ကိုယ္ေရကိုယ္သား ခန္းေၿခာက္လာတယ္။ မ်က္ကြင္းကလည္း ေဟာက္ပက္နဲ႔ေပါ့ ။ ဗိုက္ကလည္း ေက်ာကိုကပ္ေနတယ္။ အသားေရာင္ကလည္း နက္ေၿခာက္လို႔ပဲ။ သိဒၶတၳဟာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးနဲ႔ အၿမတ္ဆံုးဆုိတာမွာပဲ သူ႔စိတ္ကို ထားထားတယ္။ အဲဒီထဲက သူ႔စိတ္ကို ဘယ္မ မသြားေစရဘူး။ သူ႔စိတ္ဟာ ဒီေလာက္သန္႔စင္ေနရင္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သဘာ၀ကို သိတဲ႔ ဥာဏ္ေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ က်င့္ေနတာၾကာၿပီၿဖစ္ေပမယ့္ ဒီဥာဏ္နဲ႔တူတဲ့ အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မေတြ႔ပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူဒီလိုေနရတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေပမယ့္ သူ႔အလိုဆႏၵ မၿပည့္မ၀ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူတရား ရွာေဖြေနတာ သူတစ္ေယာက္ထဲ ဒီလိုၿငိမ္းခ်မ္းေနဖို႔ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အိုမင္းမစြမ္းေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔ ၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ နာဖ်ားမက်န္းၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ လူ႔ေလာကၾကီးရဲ့ အသက္မရွင္မသန္ ၿဖစ္ေနတာက လြတ္လပ္ဖို႔၊ ဒါေတြအတြက္ လူ႔ေလာကရဲ့ အၿမတ္ဆံုး သေဘာသဘာ၀ကို ရွာေဖြေနတာသာ ၿဖစ္တယ္။
ဒါကိုသိတဲ့ အသိဥာဏ္ကလည္း နည္းနည္းမွ မလင္းမလက္ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အသိဥာဏ္သာ မထြက္တာ အသက္ကေတာ့ ဒီတရားမွာ စေတးရေတာ့မယ့္ အေနမွာ ရွိေနၿပီလို႔ သိဒၶတၳ သိလာတယ္။ တရားကေတာ့ အစြမ္းသတၱိရွိတာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္နဲ႔အတူ တစ္ေလာကလံုးေတာင္ ေပ်ာက္တဲ့အထိရွိခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအတြက္ သူလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔ေလာကၾကီး အို၊ နာ၊ ေသ အၿဖစ္ေတြက လြတ္ဖို႔ပဲ။ ဒီတရားမွာ အေနၾကာတဲ့အခါ ဒီတရားကို အၿပစ္ၿမင္လာတယ္။ တရားဟာ ငါရွာေဖြေနတာထက္ လြန္လာၿပီလား။ ငါရွာေဖြတာက လူေတြ အို၊ နာ၊ ေသကလြတ္ဖို႔။ ဒီတရားက လူေတြ လူအၿဖစ္က လြတ္ဖို႔ၿဖစ္ေနတယ္။ လူ႔အၿဖစ္က လြတ္တဲ့အသိကို ငါ ရွာေဖြတာ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔အၿဖစ္မွပဲ လူေတြ ပ်ိဳၿမစ္လန္းဆန္း ရွင္သန္ေနတဲ့ အၿဖစ္ကို ငါရွာေနတာ ၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါေတြကို ဆင္ၿခင္လာရတယ္။
